د داؤد خاموش پهره
د موسيقۍ د مشر دپاره، د يدوتون دپاره. د داؤد يو زبور.
داؤد هڅه وکړه چې هېڅ ونه وايي پداسې حال کې چې بدکاران ورته ګوري، او چوپتیا درد نور هم زیات کړ تر دې چې را وچاود. هغه څه چې بهر راوځي دا غوښتنه ده چې د هغه پلار ورته وښيي ژوند څومره لنډ دی — څو لوېشتې، یوه ساه — او د تګ نه مخکې ورته آرام ورکړي.
39 1ما ووئيل چې، ”زۀ به د خپلو لارو ساتنه وکړم چې په خپله ژبه ګناه ونۀ کړم؛ زۀ به په خپله خوله باندې پوزبند ساتم تردې چې بدکاران زما چاپېره وى.“ 2زۀ ګونګے او خاموش وم؛ حتىٰ د ښو شيانو په حقله مې هم خاموشى وکړه، او زما درد نور هم زيات شو. 3زما زړۀ ما له دننه تود شو؛ کله چې ما پرې فکر کوو، نو اور بل شو؛ نو بيا ما خبره وکړه: 4زما انجام راته وښيه، اے زما پلاره، او دا چې زما د ورځو اندازه څومره ده؛ ما ته پته راکړه چې زۀ څومره فانى يم.
5وګوره، تا زما ورځې يوازې څو ګوتې اوږدې کړې، او زما عمر ستا په نظر کښې هېڅ نۀ دے. يقيناً هر انسان يوازې يو سا دے. 6يقيناً هر انسان د سيورى په شان ګرځى؛ يقيناً د هغوئ ټول تکليف بې فائدې دے؛ هغه مال دولت راټولوى خو نۀ پوهيږى چې څوک به يې راغونډ کړى. 7او اوس، اے مالِکه پلاره، زۀ د څۀ انتظار کوم؟ زما اُميد په تا دے. 8ما زما د ټولو سرکشيو نه خلاص کړه؛ ما د احمق د مسخرو نښه مۀ ګرځوه. 9زۀ ګونګے يم؛ زۀ خپله خوله نۀ پرانيزم، ځکه چې دا کار تا کړے دے. 10خپله ضربه زما نه لرې کړه؛ زۀ ستا د لاس د ګوزار نه ختمېږم.
11تۀ انسان د ګناه په وجه په ملامتياؤ سره تاديب کوې؛ څۀ چې هغه خزانه ګڼى هغه د جامو د چينجى په شان خورې؛ يقيناً هر انسان يوازې يو سا دے. 12اے زما پلاره، زما دُعا واوره، او زما فرياد ته غوږ ونيسه؛ زما له اوښکو نه مخ مۀ اړوه؛ ځکه چې زۀ ستا سره يوازې يو مسافر يم، د خپلو ټولو پلرونو په شان يو مېلمه. 13ما نه مخ واړوه، چې زۀ بيا وخاندم، مخکښې لدې چې زۀ لاړ شم او بيا نۀ وم.
