د خټو نه راايستل شوے
د موسيقۍ د مشر دپاره. د داؤد يو زبور.
دا له داسې ژغورنې پیلېږي چې دمخه ورکړل شوې: له خټو راپورته شوی، پښې یې پر ډبره ایښودل شوي، یوه نوې سندره. بیا مخ پر وړاندې اړول کېږي، ځکه چې اطاعت تر قربانۍ ډېر غوښتل کېږي — او پای یې لا هم په ستونزه کې دی، ګناهونه یې له شمېر وتلي، او له خپل پلار غواړي چې بیړه وکړي.
40 1ما په صبر سره زمونږ پلار ته انتظار وکړو؛ هغه ما ته متوجه شو او زما فرياد يې واورېدو. 2هغۀ زۀ د تباهۍ د کُند نه، د ګاڼو خټو نه راوايستلم؛ هغۀ زما پښې په يوه ګټه باندې کېښودې، او زما قدمونه يې پاخۀ کړل.
3هغۀ زما په خولۀ کښې يو نوے سندره کېښوده، د زمونږ پلار د ثنا سندره. ډېر به وينى او يرېږى به، او په زمونږ پلار باندې به اعتماد وکړى. 4برکت والا دے هغه څوک چې په زمونږ پلار باندې خپل اعتماد کوى، او مغرورو ته نۀ ګوري، نۀ هغو ته چې د دروغو پسې منډې وهى.
5اے زما پلاره، ډېر دى هغه عجائبات چې تا کړي دي، او ستا هغه خيالونه چې زمونږ دپاره دي؛ هيڅوک ستا سره برابرېدلے نۀ شى. کۀ زۀ يې بيان کړم او ووايم، نو د شمېر نه به زيات وى. 6قربانى او نذرانه تا نۀ غوښتله، خو تا زما غوږونه خلاص کړي دي. سوزولې قربانى او د ګناه قربانى تا ونۀ غوښتله. 7بيا ما ووئيل چې، ”دا زۀ يم، زۀ راغلے يم - د کِتاب په طومار کښې زما په حقله ليکلے شوي دي.“
8اے زما پلاره، زۀ ستا د رضا پوره کول غواړم؛ ستا شريعت زما د زړۀ دننه دے. 9ما د صداقت زېرے په لوئ مجلس کښې اعلان کړے دے؛ اے زما پلاره، ما خپلې شونډې نۀ دي بندې کړې، لکه چې تا ته معلومه ده.
10ما ستا صداقت زما د زړۀ دننه پټ نۀ دے کړے؛ ما ستا د وفادارۍ او ستا د خلاصون خبره کړې ده. ما ستا مينه او ستا حقيقت د لوئ مجلس نه پټ نۀ دي کړي. 11اے زما پلاره، خپل نرم رحم زما نه مۀ منع کوه؛ ستا مينه او ستا حقيقت دې همېشه زما ساتنه کوى.
12ځکه چې بېشمېره مُصيبتونه ما را چاپېر کړي دي؛ زما ګناهونو ما ونيولم، او زۀ ليدلے نۀ شم. هغه زما د سر د وېښتانو نه زيات دي، او زما زړۀ کمزورے کيږى. 13اے زما پلاره، مهربانى وکړه، ما ته خلاصون راکړه؛ اے زما پلاره، تلوار وکړه او زما مدد وکړه. 14هغه ټول دې شرمنده او رُسوا شى څوک چې زما د جان اخستلو کوشش کوى؛ هغه څوک چې زما د تباهۍ خواهش کوى، په شرم سره دې شا ته وتښتولے شى.
15هغه څوک چې ما ته وائى، ”اها! اها!“، د خپل شرم په وجه دې حېران شى. 16خو هغه ټول چې تا لټوى، په تا کښې دې خوشحاله او ښاد شى؛ هغه څوک چې ستا د خلاصون سره مينه لري، همېشه دې وائى چې، ”زمونږ پلار لوئ دے!“ 17خو زۀ غريب او محتاج يم؛ خودائ پاک مالِک دې زما خيال وساتى. تۀ زما مدد او زما خلاصونکے يې؛ اے زما پلاره، ځنډ مۀ کوه.