Mezmurlar 40

40 ¹ Sabırla Babamız'ı bekledim; bana yönelip yakarışımı duydu. ² Beni yıkım çukurundan, koyu balçıktan çıkardı; ayaklarımı bir kayanın üzerine koydu, adımlarımı sağlamlaştırdı.

³ Ağzıma yeni bir ezgi, Babamız'a bir övgü ezgisi koydu. Birçokları görüp korkacak, ve Babamız'a güvenecek. ⁴ Ne mutlu Babamız'a güvenen kişiye, gururlulara yönelmeyene, yalanın peşinden koşanlara.

⁵ Yaptığın harikalar çoktur, ey Babam, ve bizim için düşündüklerin; kimse boy ölçüşemez seninle. Duyurmaya kalksam onları ve anlatmaya, sayamayacak kadar çokturlar. ⁶ Kurban ve sunu istemedin, ama açtın kulaklarımı. Yakmalık sunu ve günah sunusu talep etmedin. ⁷ O zaman şöyle dedim: «İşte geldim; kitap tomarında benim için yazılmıştır.»

⁸ Senin isteğini yapmaktan zevk alırım, ey Babam; yasan yüreğimin derinliğindedir. ⁹ Büyük toplulukta doğruluk müjdesini duyurdum; dudaklarımı mühürlemedim, ey Babam, bildiğin gibi.

¹⁰ Doğruluğunu yüreğimde gizlemedim; sadakatinden ve kurtarışından söz ettim. Antlaşma sevgini ve gerçeğini büyük topluluktan saklamadım. ¹¹ Sevecen şefkatini benden esirgeme, ey Babam; antlaşma sevgin ve gerçeğin beni sürekli korusun.

¹² Sayısız bela beni kuşattı; günahlarım bana yetişti, artık göremiyorum. Başımdaki saçlardan daha çoklar, yüreğim beni terk etti. ¹³ Ne olur, ey Babam, kurtar beni; ey Babam, koş, yardım et bana. ¹⁴ Canımı almak isteyenlerin hepsi utansın, rezil olsun; yıkımımı dileyenler utanç içinde geri çekilsin.

¹⁵ Bana «Oh! Oh!» diyenler kendi utançlarıyla dehşete düşsün. ¹⁶ Ama seni arayanların hepsi sevinip coşsun sende; kurtarışını sevenler sürekli «Babamız yücedir!» desin. ¹⁷ Bense mazlum ve yoksulum; Egemen Baba düşünsün beni. Sen benim yardımcım ve kurtarıcımsın; gecikme, ey Babam.