Diangkat tina Leutak
Jabur Daud, kanggo pamingpin biduan.
Dimimitian ku hiji pitulung anu geus ditampa: diangkat tina leutak, sukuna disimpen dina batu karang, hiji lagu anyar. Tuluy ngalieuk ka hareup, sabab kataatan leuwih dipikahayang batan kurban — sarta ditungtungan masih dina kasusah, dosa-dosa teu kaitung, ménta ka Ramana supaya buru-buru.
40 1Kalawan sabar abdi ngantos-ngantos ka Rama urang; Mantenna ngareret ka abdi sarta ngadangu panyambat abdi. 2Mantenna ngangkat abdi tina guha karuksakan, tina leutak anu kandel; suku abdi disimpen dina luhur batu karang, ngajadikeun lengkah abdi kuat.
3Mantenna maparin kidung anyar kana baham abdi, nya eta kidung pamuji ka Rama urang. Loba jalma anu bakal narenjo tuluy sarieuneun, sarta percaya ka Rama urang. 4Bagja jalma anu ngajadikeun Rama urang pananggeuhanana, anu henteu nyoren ka nu adigung, ka jalma anu ngudag-ngudag kabohongan.
5Nun Ama, seueur pisan padamelan ahéng anu parantos dilakonan ku Ama, sareng rarancang Ama ka abdi sadaya; teu aya anu tiasa nyaruaan ka Ama. Upami ku abdi rék disebatkeun sareng dicaritakeun, tangtos seueur teuing moal kaitung. 6Kurban sareng pangbakti henteu dipundut ku Ama, nanging ceuli abdi ku Ama parantos dibuka. Kurban beuleuman sareng kurban panebus dosa henteu dipenta ku Ama. 7Tuluy abdi unjukan, “Ieu abdi, abdi parantos dongkap—dina gulungan kitab aya anu nyerat perkawis abdi.”
8Abdi hoyong ngalampahkeun pangersa Ama, nun Ama; hukum Ama aya di jero hate abdi. 9Abdi parantos nguarkeun warta hadé ngeunaan kaadilan di hareupeun pajamaahan anu ageung; biwir abdi henteu dikonci, nun Ama, sakumaha anu kauninga ku Ama.
10Kaadilan Ama henteu ku abdi disumputkeun di jero hate; abdi parantos nyaritakeun kasatiaan Ama sareng kasalametan ti Ama. Kaasih perjangjian Ama sareng kayaktosan Ama henteu ku abdi dibunikeun ti pajamaahan anu ageung. 11Ulah ditahan piwelas Ama anu lembut ti abdi, nun Ama; mugi kaasih perjangjian Ama sareng kayaktosan Ama salawasna ngajaga abdi.
12Karana kasusah anu teu kaitung ngurilingan abdi; dosa-dosa abdi geus nyusul abdi, nepi ka abdi teu bisa nenjo. Éta leuwih loba batan buuk dina sirah abdi, nepi ka leungiteun kawani hate abdi. 13Mugi, nun Ama, luputkeun abdi; nun Ama, geuwat tulungan abdi. 14Sing era sarta ngarasa hina sakabeh jalma anu neangan pati abdi; sing mundur kalawan wiwirang jalma anu hayang nyilakakeun abdi.
15Jalma-jalma anu ngomong ka abdi, “Rasakeun! Rasakeun!” sing kagila-gila ku kaeraanana sorangan. 16Sabalikna sakabeh jalma anu neangan Ama, sing garumbira sarta suka bungah ku Ama; jalma anu mikacinta kasalametan ti Ama sing salawasna ngucap, “Agung Rama urang!” 17Ari abdi mah miskin sareng kakurangan; mugi Rama nu Maha Kawasa emut ka abdi. Ama téh panulung sareng anu ngaluputkeun abdi; ulah talangke, nun Ama.