Ανασυρμένος από τη λάσπη

Για τον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Αρχίζει με μια διάσωση που έχει ήδη δοθεί: ανασυρμένος από τη λάσπη, με τα πόδια στημένα σε βράχο, ένα νέο τραγούδι. Έπειτα στρέφεται προς τα εμπρός, αφού η υπακοή ζητείται περισσότερο από τη θυσία — και τελειώνει ακόμη μέσα στη θλίψη, με αμαρτίες αναρίθμητες, ζητώντας από τον Πατέρα του να σπεύσει.

Κεφάλαιο 40.

Περίμενα υπομονετικά τον Πατέρα μας· στράφηκε σ' εμένα και άκουσε την κραυγή μου. Με ανέσυρε από τον λάκκο της καταστροφής, μέσα από την πηχτή λάσπη· έστησε τα πόδια μου σε βράχο, κάνοντας σταθερά τα βήματά μου.

Έβαλε στο στόμα μου ένα καινούριο τραγούδι, έναν ύμνο δοξολογίας στον Πατέρα μας. Πολλοί θα δουν και θα φοβηθούν, και θα εμπιστευτούν τον Πατέρα μας. Μακάριος είναι εκείνος που εμπιστεύεται τον Πατέρα μας, που δεν στρέφεται στους υπερήφανους, σ' εκείνους που κυνηγούν ψέματα.

Πολλά είναι, Πατέρα μου, τα θαυμαστά που έκανες, και οι σκέψεις σου για μας· κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου. Αν ήθελα να τα διακηρύξω και να τα πω, θα ήταν πάρα πολλά για να μετρηθούν. Θυσία και προσφορά δεν επιθύμησες, αλλά άνοιξες τα αυτιά μου. Ολοκαύτωμα και θυσία για την αμαρτία δεν ζήτησες. Τότε είπα: «Εδώ είμαι, ήρθα —μέσα στον τόμο του βιβλίου είναι γραμμένο για μένα».

Επιθυμώ να κάνω το θέλημά σου, Πατέρα μου· ο νόμος σου είναι μέσα στην καρδιά μου. Κήρυξα τα καλά νέα της δικαιοσύνης στη μεγάλη σύναξη· δεν σφράγισα τα χείλη μου, Πατέρα μου, όπως γνωρίζεις.

Δεν έκρυψα τη δικαιοσύνη σου μέσα στην καρδιά μου· μίλησα για την πιστότητά σου και τη σωτηρία σου. Δεν απέκρυψα την πιστή σου αγάπη και την αλήθεια σου από τη μεγάλη σύναξη. Μην κρατήσεις μακριά την τρυφερή σου ευσπλαχνία από εμένα, Πατέρα μου· η πιστή σου αγάπη και η αλήθεια σου ας με προστατεύουν πάντοτε.

Γιατί αναρίθμητες συμφορές με περικυκλώνουν· οι αμαρτίες μου με πρόφτασαν, και δεν μπορώ να δω. Είναι περισσότερες από τις τρίχες του κεφαλιού μου, και η καρδιά μου λιποψυχεί. Σε παρακαλώ, Πατέρα μου, λύτρωσέ με· Πατέρα μου, βιάσου και βοήθησέ με. Όλοι όσοι ζητούν να πάρουν τη ζωή μου ας ντροπιαστούν και ας εξευτελιστούν· όσοι επιθυμούν την καταστροφή μου ας γυρίσουν πίσω ντροπιασμένοι.

Όσοι μου λένε: «Αχά! Αχά!» ας φρίξουν εξαιτίας της ντροπής τους. Αλλά όλοι όσοι σε αναζητούν ας χαρούν και ας ευφρανθούν με σένα· όσοι αγαπούν τη σωτηρία σου ας λένε πάντοτε: «Μεγάλος είναι ο Πατέρας μας!» Όσο για μένα, είμαι φτωχός και ενδεής· ας με σκεφτεί ο Κυρίαρχος Πατέρας. Εσύ είσαι η βοήθειά μου και ο λυτρωτής μου· μην αργείς, Πατέρα μου.