Mga Awit 40

40 ¹Matiyaga akong naghintay sa ating Ama; lumingon siya sa akin at dininig ang aking daing. ²Iniahon niya ako mula sa hukay ng kapahamakan, mula sa malapot na putik; itinuntong niya ang aking mga paa sa isang bato, pinatatag ang aking mga hakbang.

³Naglagay siya ng bagong awit sa aking bibig, isang awit ng papuri sa ating Ama. Marami ang makakakita at matatakot, at magtitiwala sa ating Ama. ⁴Mapalad ang taong ginagawang kanyang sandigan ang ating Ama, na hindi lumilingon sa mga palalo, sa mga humahabol sa kasinungalingan.

⁵Napakarami, aking Ama, ang mga kababalaghang iyong ginawa, at ang iyong mga saloobin para sa amin; wala ni isa mang makakapantay sa iyo. Kung akin mang ipahayag at isalaysay ang mga ito, higit ang mga ito kaysa sa mabibilang. ⁶Hain at handog ay hindi mo ninais, ngunit binuksan mo ang aking mga tainga. Handog na sinusunog at handog para sa kasalanan ay hindi mo hiningi. ⁷Kaya sinabi ko, “Narito ako, ako ay dumating—sa balumbon ng aklat ay nasusulat ang tungkol sa akin.”

⁸Ninanais kong gawin ang iyong kalooban, aking Ama; ang iyong kautusan ay nasa loob ng aking puso. ⁹Ipinahayag ko ang mabuting balita ng katuwiran sa dakilang kapulungan; hindi ko itinikom ang aking mga labi, aking Ama, gaya ng nalalaman mo.

¹⁰Hindi ko ikinubli ang iyong katuwiran sa loob ng aking puso; sinabi ko ang tungkol sa iyong katapatan at iyong kaligtasan. Hindi ko inilihim ang iyong wagas na pag-ibig at iyong katotohanan sa dakilang kapulungan. ¹¹Huwag mong ipagkait ang iyong magiliw na habag sa akin, aking Ama; nawa ang iyong wagas na pag-ibig at iyong katotohanan ay lagi akong ingatan.

¹²Sapagkat ang mga kaguluhang di-mabilang ay pumaligid sa akin; inabutan ako ng aking mga kasalanan, at hindi na ako makakita. Higit pa ang mga ito kaysa sa mga buhok ng aking ulo, at ang aking puso ay nanlulupaypay. ¹³Pakisuyo, aking Ama, iligtas mo ako; aking Ama, magmadali ka at tulungan mo ako. ¹⁴Nawa ang lahat ng naghahangad kumitil ng aking buhay ay mapahiya at malait; nawa ang mga nagnanais ng aking kapahamakan ay pauurungin nang may kahihiyan.

¹⁵Nawa ang mga nagsasabi sa akin, “Aha! Aha!” ay masindak sa kanilang sariling kahihiyan. ¹⁶Ngunit nawa ang lahat ng humahanap sa iyo ay magalak at matuwa sa iyo; nawa ang mga umiibig sa iyong kaligtasan ay laging magsabi, “Dakila ang ating Ama!” ¹⁷Kung tungkol sa akin, ako ay dukha at nangangailangan; nawa'y alalahanin ako ng Panginoong Ama. Ikaw ang aking saklolo at aking tagapagligtas; huwag kang magpaliban, aking Ama.