ദാവീദിന്റെ മൗനജാഗരണം

സംഗീതസംവിധായകനു വേണ്ടി; യെദൂഥൂനു വേണ്ടി. ദാവീദിന്റെ ഒരു സങ്കീർത്തനം.

ദുഷ്ടന്മാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഒന്നും പറയാതിരിക്കാൻ ദാവീദ് ശ്രമിച്ചു; ആ മൗനം വേദന വർധിപ്പിച്ചു, ഒടുവിൽ അതു പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. പുറത്തുവരുന്നത് ഒരു അപേക്ഷയാണ്: ജീവിതം എത്ര ഹ്രസ്വമെന്ന് — ഏതാനും വിരൽനീളം, ഒരു ശ്വാസം — തന്റെ പിതാവ് തനിക്കു കാണിച്ചുതരേണമേ എന്നും, താൻ പോകും മുമ്പ് ആശ്വാസം നൽകേണമേ എന്നും.

അധ്യായം 39.

ഞാൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ നാവുകൊണ്ടു പാപം ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന് എന്റെ വഴികൾ ഞാൻ സൂക്ഷിക്കും; ദുഷ്ടന്മാർ എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളപ്പോൾ എന്റെ വായ്ക്കു ഞാൻ കടിഞ്ഞാണിടും.” ഞാൻ ഊമനായി മിണ്ടാതിരുന്നു; നന്മയെക്കുറിച്ചുപോലും ഞാൻ മൗനമായിരുന്നു, എന്റെ വേദന വർധിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്റെ ഹൃദയം ചൂടുപിടിച്ചു; ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ തീ ജ്വലിച്ചു; അപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിച്ചു: എന്റെ പിതാവേ, എന്റെ അന്ത്യം എനിക്കു കാണിച്ചുതരണമേ, എന്റെ ആയുസ്സിന്റെ അളവ് എത്രയെന്നും; ഞാൻ എത്ര ക്ഷണികനെന്ന് എന്നെ അറിയിക്കണമേ.

ഇതാ, അങ്ങ് എന്റെ ആയുഷ്കാലം ഏതാനും അംഗുലം മാത്രമാക്കിയിരിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതകാലം അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ ഒന്നുമല്ല. തീർച്ചയായും ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു ശ്വാസം മാത്രം. തീർച്ചയായും ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു നിഴലായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; തീർച്ചയായും അവരുടെ തത്രപ്പാടെല്ലാം വ്യർഥം; അവൻ സമ്പത്തു കൂട്ടിവയ്ക്കുന്നു, അതാരു ശേഖരിക്കുമെന്ന് അറിയുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ, പരമാധികാരിയായ പിതാവേ, ഞാൻ എന്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു? എന്റെ പ്രത്യാശ അങ്ങയിൽ ആകുന്നു. എന്റെ സകല ലംഘനങ്ങളിൽനിന്നും എന്നെ വിടുവിക്കണമേ; മൂഢന്റെ നിന്ദയ്ക്ക് എന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കരുതേ. ഞാൻ ഊമനായിരിക്കുന്നു; ഞാൻ എന്റെ വായ് തുറക്കുന്നില്ല, അതു ചെയ്തത് അങ്ങുതന്നെ ആകുന്നുവല്ലോ. അങ്ങയുടെ അടി എന്നിൽനിന്നു നീക്കണമേ; അങ്ങയുടെ കയ്യുടെ പ്രഹരത്താൽ ഞാൻ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു.

പാപംനിമിത്തം അങ്ങ് ശാസനകളാൽ മനുഷ്യനെ ശിക്ഷിക്കുന്നു; അവൻ വിലമതിക്കുന്നതിനെ അങ്ങ് പുഴുവിനെപ്പോലെ നശിപ്പിക്കുന്നു; തീർച്ചയായും ഓരോ മനുഷ്യനും വെറുമൊരു ശ്വാസം മാത്രം. എന്റെ പിതാവേ, എന്റെ പ്രാർഥന കേൾക്കണമേ, എന്റെ നിലവിളിക്കു ചെവിതരണമേ; എന്റെ കണ്ണുനീർ അവഗണിക്കരുതേ; എന്തെന്നാൽ ഞാൻ അങ്ങയോടൊപ്പം ഒരു സഞ്ചാരി മാത്രം, എന്റെ സകല പിതാക്കന്മാരെപ്പോലെയും ഒരു അതിഥി. ഞാൻ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിക്കേണ്ടതിന് അങ്ങയുടെ നോട്ടം എന്നിൽനിന്നു മാറ്റണമേ, ഞാൻ വിട്ടുപോയി ഇല്ലാതാകുന്നതിനുമുമ്പ്.