Nobedariya Bêdeng a Dawid
Ji serokê sazbendan re, ji Yedûtûn re. Zebûra Dawid.
Dawid hewl da ku tu tişt nebêje gava xerab lê dinihêrîn, û bêdengiyê êş girantir kir heta ku teqiya. Tiştê ku derket daxwazek e ku Bavê wî nîşanî wî bide ka jiyan çiqas kurt e — çend bihost, bêhnek — û rehetiyek berî ku ew here.
39 1Min got: “Ezê riyên xwe biparêzim, da ku bi zimanê xwe guneh nekim; heta ku xerab li dora min bin, ezê devbendekê li devê xwe bigirim.” 2Ez lal û bêdeng mam; min ji tiştên qenc jî deng nekir, û êşa min girantir bû. 3Dilê min di hundirê min de germ bû; gava ez li ser vê fikirîm, agir vêket; hingê min got: 4Dawiya min nîşanî min bide, ya Bavê min, û bide zanîn ka pîvana rojên min çi ye; bila ez bizanim ku ez çiqas zûderbas im.
5Va ye, te rojên min tenê çend bihost dirêj kirine, û temenê min li ber te wek tunebûnê ye. Bi rastî her kes tenê bêhnek e. 6Bi rastî her kes wek siyekê diçe û tê; bi rastî hemû qerebalixa wan pûç e; ew mal li ser hev dicivîne û nizane wê kî wê kom bike. 7Û niha, ya Bavê Serwer, ez li hêviya çi me? Hêviya min bi te ye. 8Min ji hemû serhildanên min xilas bike; min neke cihê tinazên bêaqil. 9Ez lal im; devê xwe venakim, çimkî yê ku ev kiriye tu yî. 10Derba xwe ji ser min rake; ez bi lêdana destê te diqedim.
11Tu bi lomeyan mirov ji ber guneh terbiye dikî; tu wek bizûzê tiştê wî yê delal dixwî; bi rastî her kes tenê bêhnek e. 12Duaya min bibihîze, ya Bavê min, û guh bide hawara min; li hêstirên min bêdeng nemîne; çimkî ez li ba te tenê rêwiyek im, mêvanek wek hemû bav û kalên xwe. 13Çavên xwe ji ser min rake, da ku ez dîsa bikenim, berî ku ez biçim û êdî tunebim.
