ስቕ ዝበለ ዳዊት

ንመዘምራን ሓለቓ፥ ንየዱቱን። መዝሙር ዳዊት።

ዳዊት እቶም ሓጥኣን እናረአዩ ዋላ ሓንቲ ኸይዛረብ ፈተነ፥ እቲ ስቕታ ድማ ነቲ ቃንዛ ኽሳዕ ዝፍንጀር ኣጋደዶ። እቲ ዝወፅእ፥ ኣቦኡ ህይወት ክሳዕ ክንደይ ሓፃር ምዃኑ ኸርእዮ — ቍሩብ ስድሪ፥ ሓደ ትንፋስ — ከይከደ ኸዓ ራህዋ ክረክብ ዝብል ልማኖ እዩ።

ምዕራፍ 39።

ከምዙይ በልኩ፦ “ብልሳነይ ሓጢኣት ከይገብር፥ መንገድታተይ ክሕሉ እየ፤ ሓጢኣተኛታት ኣብ ጥቓይ እንተለዉ፥ ኣብ ኣፈይ ልጓም ክገብር እየ።” በሃም ኮይነ ስቕ በልኩ፤ ካብ ፅቡቕ ነገር እኳ ስቕ በልኩ፤ ቃንዛይ ከዓ እናገደደ ኸደ። ልበይ ኣብ ውሽጠይ ረሰነ፤ ብዛዕባኡ እንተ ሓሰብኩ ኸዓ፥ እቲ ሓዊ ነደደ፤ ሽዑ ተዛረብኩ፦ መወዳእታይ ኣርእየኒ፥ ኦ ኣቦይ፥ መጠን መዓልቲታተይ ከዓ ክንደይ ምዃኑ፤ ክሳዕ ክንደይ ሓላፊ ምዃነይ ኣፍልጠኒ።

እንሆ፥ ንመዓልቲታተይ ቍሩብ ስድሪ ጥራሕ ገበርካየን፤ ዕድመይ ከዓ ኣብ ቅድሜኻ ከንቱ እዩ። ብሓቂ ኵሉ ሰብ ትንፋስ ጥራሕ እዩ። ብሓቂ ኵሉ ሰብ ከም ፅላሎት ይመላለስ፤ ብሓቂ ኵሉ ህውከቶም ንኸንቱ እዩ፤ ሃብቲ ይዅምር፤ መን ከም ዝእክቦ ድማ ኣይፈልጥን እዩ። ሕዚኸ፥ ኦ ጐይታ ኣቦ፥ ንምንታይ እፅበ ኣለኹ? ኣባኻ ተስፋ ገይረ ኣለኹ። ካብ ኵሉ ምትሕልላፈይ ኣናግፈኒ፤ ናይ ዓሻ መላገፂ ኣይትግበረኒ። በሃም ኮይነ ኣለኹ፤ ኣፈይ ኣይከፍትን፤ እዙይ ዝገበርካዮ ንስኻ ኢኻ እሞ። መቕፃዕትኻ ካባይ ኣርሕቕ፤ ብውቕዓ ኢድካ ጠፊአ ኣለኹ።

ብተግሳፅ ንሰብ ብሓጢኣቱ ትቐፅዖ፤ ነቲ ዝምነዮ ከም ብልዕ ተጥፍኦ፤ ብሓቂ ኵሉ ሰብ ትንፋስ ጥራሕ እዩ። ፀሎተይ ስማዕ፥ ኦ ኣቦይ፥ ኣውያተይ ከዓ ኣፅምዕ፤ ንብዓተይ ስቕ ኢልካ ኣይትሕለፍ፤ ምሳኻ ስደተኛ ጥራሕ፥ ከም ኵሎም ኣቦታተይ ጋሻ እየ እሞ። ገፅካ ካባይ ምለስ፥ ከይከድኩን ዘይርከብን ከሎኹ፥ መሊሰ ክሕጐስ።