ਜ਼ਬੂਰ 39

39 ¹ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਾਂ; ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਗਾਮ ਰੱਖਾਂਗਾ।” ²ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਭਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ³ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤਪ ਗਿਆ; ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਅੱਗ ਭੜਕ ਉੱਠੀ; ਤਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ: ⁴ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਵਿਖਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਕੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਥੋੜ੍ਹ-ਚਿਰਾ ਹਾਂ।

⁵ਵੇਖ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੇ ਹੀ ਲੰਮੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੈ। ⁶ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖਲਬਲੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੇਟੇਗਾ। ⁷ਅਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ⁸ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਰੋਹਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ; ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਦੇ ਮਖੌਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਬਣਾ। ⁹ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ। ¹⁰ਆਪਣੀ ਮਾਰ ਮੈਥੋਂ ਹਟਾ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸੱਟ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।

¹¹ਤੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਝਿੜਕਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਾੜਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੈ। ¹²ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵੱਲ ਕੰਨ ਲਗਾ; ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਗਹਿਲੀ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਨਿਰਾ ਇੱਕ ਰਾਹੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਪਰਾਹੁਣਾ। ¹³ਮੈਥੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਸਕਾਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਾ ਰਹਾਂ।