ਜ਼ਬੂਰ 39

39 ¹ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਾਂ; ਮੈਂ ਲਗਾਮ ਰੱਖਾਂਗਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਨ।” ² ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਿਹਾ; ਮੈਂ ਭਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ³ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਅੱਗ ਬਲ ਉੱਠੀ; ਤਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ: ⁴ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਕੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਛਿਣਭੰਗਰ ਹਾਂ।

⁵ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇੰਚ ਲੰਮੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੀ ਹੈ। ਸਲਹ। ⁶ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਾਂਭੇਗਾ। ⁷ ਅਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਆਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ⁸ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ; ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਦਾ ਮਖੌਲ ਨਾ ਬਣਾ। ⁹ ਮੈਂ ਗੁੰਗਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ¹⁰ ਆਪਣੀ ਮਾਰ ਮੈਥੋਂ ਹਟਾ; ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸੱਟ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

¹¹ ਤੂੰ ਬਦੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਝਿੜਕਾਂ ਨਾਲ ਤਾੜਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੀ ਹੈ। ਸਲਹ। ¹² ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇ; ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਰਦੇਸੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਪਰਾਹੁਣਾ। ¹³ ਮੈਥੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਸਕਾਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਰਹਾਂ।