Beuratna Dosa Abdi

Jabur ti Daud, pikeun pangeling-eling.

Gering, tatuna nanahan, ditinggalkeun ku sobat-sobatna bari musuh-musuhna ngarencanakeun jahat, Daud nyusud kaayaanana kana dosana sorangan sarta teu daék ngabales ka anu nuduh anjeunna. Anjeunna tetep jempé lir jalma torék sarta ngantosan Ramana, hiji-hijina anu dipiharep ku anjeunna bakal ngawaler.

Pasal 38.

Nun Ama, ulah ngawelah abdi dina bebendu Ama, sareng ulah ngahukum abdi dina wera Ama. Reh jamparing Ama parantos nanceb jero kana diri abdi, sareng panangan Ama nindih abdi kalayan beurat. Teu aya kasehatan dina awak abdi ku margi bebendu Ama; teu aya anu waras dina tulang-tulang abdi ku margi dosa abdi.

Reh dosa-dosa abdi parantos ngaleuwihan sirah abdi; lir momotan anu beurat, teu kakuat ku abdi. Raheut abdi bau sareng baruk ku margi kabodoan abdi. Abdi mongkok sareng tungkul handap pisan; sapopoé abdi leumpang bari sumedih. Reh angkeng abdi karasa panas lir seuneu, sareng teu aya anu waras dina daging abdi.

Abdi lungse sareng remuk pisan; abdi humandeuar ku margi haté abdi anu guligah. Nun Ama, Gusti abdi, sadaya kahoyong abdi aya di payuneun Ama, sareng pangeluh abdi henteu kasumputkeun ti Ama. Haté abdi ratug tutunggulan, tanaga abdi beakeun; malah cahaya panon abdi ogé parantos ical ti abdi. Sobat sareng batur abdi narik diri tina kasangsaraan abdi, sareng baraya abdi anu pangraketna caricing ti kajauhan.

Jalma anu hayang nyabut nyawa abdi masang jiret; jalma anu néangan cilaka abdi ngaromongkeun karuksakan sareng ngarancang tipu sapopoé. Tapi abdi mah lir jalma torek anu teu bisa ngadéngé, lir jalma pireu anu teu bisa ngomong sareng moal muka sungut. Abdi parantos jadi lir jalma anu teu ngadéngé, anu teu gaduh walonan dina sungutna. Tapi ka Ama, nun Ama, abdi ngarep-ngarep; Ama anu bakal ngawaler, nun Ama, Gusti abdi.

Reh abdi parantos unjukan, “Mugi maranéhna ulah pisan ngarasa bungah ku cilaka abdi—jalma-jalma anu agul ka abdi nalika suku abdi tisoledat.” Reh abdi parantos méh labuh, sareng kanyeri abdi tansah aya di payuneun abdi. Abdi ngaku kasalahan abdi; abdi honcéwang ku margi dosa abdi. Tapi musuh abdi bedas sareng kuat, sareng loba jalma anu ngéwa ka abdi tanpa sabab.

Jalma anu males kajahatan ka abdi minangka ganti kahadéan, nuding abdi lantaran abdi ngudag nu hadé. Nun Ama, ulah ngantunkeun abdi; nun Ama, ulah nebih ti abdi. Énggal-énggal tulungan abdi, nun Ama, Gusti abdi, kasalametan abdi.