Aboting Dosaku

Masmur anggitane Prabu Dawud, minangka pengeling-eling.

Lara, tatuné mambu lan bosok, ditinggal kanca-kancané nalika mungsuh-mungsuhé ngrancang piala, Dawud ngakoni yèn kahanané iku asalé saka dosané dhéwé lan ora gelem mbantah para panggugaté. Dhèwèké meneng kaya wong budheg lan ngentèni Ramané, siji-sijiné kang dikarepaké bakal mangsuli.

Pasal 38.

Dhuh Rama kawula, sampun melehake kawula kalayan duka Paduka, lan sampun ngajar kawula kalayan bebendu Paduka. Awit jemparing Paduka sampun tumancep lebet ing badan kawula, lan asta Paduka sampun nindhihi kawula kanthi awrat. Boten wonten kasarasan ing badan kawula margi saking duka Paduka; boten wonten katentreman ing balung kawula margi saking dosa kawula.

Awit dosa kawula sampun ngungkuli sirah kawula; kados momotan ingkang awrat, boten kuwawa kawula mikul. Tatu kawula sami mambet lan bosok margi saking kabodhoan kawula. Kawula mbungkuk lan tumungkul sanget; sadinten muput kawula mlampah kanthi prihatos. Awit lambung kawula kados kabrongot, lan boten wonten ingkang waras ing daging kawula.

Kawula kaku lan remuk babar pisan; kawula sesambat margi saking gonjang-ganjinging manah kawula. Dhuh Rama kawula ingkang Mahakwasa, sadaya pepinginan kawula wonten ing ngarsa Paduka, lan pangeluh kawula boten kasingidan saking Paduka. Manah kawula ndredeg, karosan kawula ical; sanadyan cahyaning mripat kawula ugi sampun sirna saking kawula. Mitra lan kanca kawula sami ngedohi saking kasangsaran kawula, lan sanak sedherek kawula ingkang caket sami ngadeg tebih.

Tiyang ingkang ngangkah nyawa kawula sami masang jiret; tiyang ingkang ngangkah cilaka kawula sami ngucapaken karisakan lan ngrancang paekan sadinten muput. Nanging kawula kados tiyang budheg ingkang boten saged mireng, kados tiyang ingkang boten saged wicanten lan boten badhe mbikak tutukipun. Kawula dados kados tiyang ingkang boten mireng, ingkang boten gadhah wangsulan ing tutukipun. Nanging namung Paduka ingkang kawula antos-antos, dhuh Rama kawula; Paduka piyambak ingkang badhe paring wangsulan, dhuh Rama kawula ingkang Mahakwasa.

Awit kawula sampun ngunandika: “Sampun ngantos tiyang-tiyang punika sami bungah ningali kawula—inggih tiyang ingkang sami gumunggung dhateng kawula samangsa suku kawula keplesed.” Awit kawula sampun meh dhawah, lan raos sakit kawula tansah wonten ing ngajeng kawula. Kawula ngakeni kalepatan kawula; kawula prihatos margi saking dosa kawula. Nanging mengsah kawula sami rosa lan kiyat, saha kathah tiyang ingkang sami sengit dhateng kawula tanpa sabab.

Tiyang ingkang males awon dhateng kawula minangka lelintuning kasaenan, sami nggugat kawula margi kawula ngudi ingkang sae. Sampun nilar kawula, dhuh Rama kawula; sampun ngantos Paduka tebih saking kawula, dhuh Rama kawula. Enggal-enggal paring pitulungan dhateng kawula, dhuh Rama kawula ingkang Mahakwasa, karahayon kawula.