Hevalê Min Bi Xwe Xayîntî Li Min Kir

Ji serokê mûzîkê re: bi amûrên têlî. Mezmûreke şehrezayiyê ya Dawid.

Tirs û lerz; zebûrvan dixwaze ku baskên kevokê hebûna da ku bifiriya û biçûya çolê. Êşa herî tûj ne tundiya ku bajêr tije dike ye, lê hevalê wekî wî, dostê nêzîk ê ku bi wî re diçû mala Bavê me û paşê bêbextî lê kir.

Beş 55.

Ya Bavê min, guh bide duaya min, û xwe ji lavakirina min a ji bo dilovaniyê veneşêre. Guh bide min û bersiva min bide; di gazinên xwe de bêhedar im, û dinalim, ji ber dengê dijmin, ji ber zordariya xeraban. Çimkî ew tengahiyê tînin ser min, û bi hêrs kîna min di dilê xwe de digirin. Dilê min di hundirê min de diêşe; tirsên mirinê bi ser min de ketine. Tirs û lerz tên ser min, û xofê ez dagirtim. Û min got: “Xwezî baskên min mîna yên kevokê hebûna! Ezê bifiriyama û rihet bibûma.

Erê, ezê pir dûr biçûma; ezê li çolê penaber bibûma. ^a Ezê bilez biçûma penageha xwe, dûrî bayê har û bahozê.” Ya Bavê Serwer, wan tevlihev bike; zimanê wan parçe bike, çimkî ez li bajêr tundî û nakokiyê dibînim. Bi şev û roj ew li ser dîwarên wî digerin; xerabî û tengahî di hundirê wî de ne. Wêranî di nava wî de ye; zordarî û hîle qet ji kolanên wî dernakevin. Çimkî ne dijminek e ku tinazan bi min dike— ezê karîbûma wê bikişînim; ne yê ku ji min nefret dike ye, ku xwe li ser min bilind dike— ezê karîbûma xwe jê veşêrim. Lê tu yî, mirovekî wekî min, hevalê min û dostê min ê nêzîk. Me bi hev re hevaltiyeke şîrîn dikir, em bi qelebalixê re diçûn mala Bavê me. Bila mirin were ser wan; bila ew sax dakevin gorê, çimkî xerabî di warê wan de ye, rast di nava wan de. Lê ez gazî Bavê xwe dikim, û Bavê min wê min xilas bike. Êvar, sibeh û nîvro ez diqîrim û dinalim, û ew dengê min dibihîze. Wî canê min bi aştî rizgar kir ji wî şerê ku li dijî min dihat kirin, her çend gelek kes li dijî min rabûbûn jî.

Bavê me wê bibihîze û wan nizm bike—Yê ku ji demên kevnar ve li ser text rûdine. Ji ber ku ew qet naguherin, ji Bavê me natirsin. Xayîn destên xwe li dijî wan ên ku bi wî re di aştiyê de bûn rakirin; wî peymana xwe şikand. Axaftina wî ji nivîşk nermtir bû, lê şer di dilê wî de bû; gotinên wî ji rûn nermtir bûn, lê ew şûrên kişandî bûn. Barê xwe bavêje ser Bavê me, û ewê te ragire; ewê tu carî nehêle ku yên rast bihejin. Lê tu, Ya Bavê min, tê wan daxînî çala helakê; mirovên xwînrêj û xayîn wê nîvê rojên xwe jî nejîn. Lê ezê xwe bispêrim te.