ብገዛእ ብፃየይ ተጠሊመ

ንመዘምራን ሓለቓ፥ ብመሰንቆ ዝዝመር። ናይ ዳዊት መዝሙር ጥበብ።

ፍርሓትን ምንቅጥቃጥን፤ እቲ ዘማሪ ከም ርግቢ ኣኽናፍ ኔርዎ ናብ ምድረ በዳ ክበርር ይምነ። እቲ ዝበርትዐ ቃንዛ እቲ ኣብ ከተማ ዝመልአ ዓመፅ ዘይኮነ፥ እቲ ማዕረኡ፥ እቲ ምስኡ ናብ ቤት ኣቦና ዝኸይድ ዝነበረ ናይ ቀረባ ፈታዊ፥ እምነት ዝጠለመ እዩ።

ምዕራፍ 55።

ኦ ኣቦይ፥ ፀሎተይ ስማዕ፤ ካብ ምህለላ ምሕረተይ ከዓ ርእስኻ ኣይትሕባእ። ናባይ ፅን በል እሞ መልሰለይ፤ ኣብ መረረይ ዀለል እብል ኣለኹ፥ ኣንፀርፅርውን ኣለኹ፥ ብድምፂ ፀላኢ፥ ብግፍዒ ረሲኣን፤ መከራ ኣባይ የውርዱ ኣለዉ እሞ፥ ብቚጥዐ ድማ ይቕየሙኒ ኣለዉ። ልበይ ኣብ ውሽጠይ ይቕንዘ ኣሎ፤ ራዕዲ ሞት ድማ ኣብ ልዕለይ ወደቐ። ፍርሓት መፀኒ፥ ምንቅጥቃጥ ድማ ሓዘኒ፤ ስምባድ ድማ ወሓጠኒ። ኣነ ኸዓ፦ “ከም ርግቢ ኣኽናፍ እንተ ዝህልወኒ! በሪረ ምሄድኩ፥ ምዓረፍኩ ድማ።

እወ፥ ርሑቕ ገይረ ምዀለልኩ፤ ኣብ ምድረ በዳ ድማ ምተዓቘብኩ። ^a ናብ መዕቘቢየይ ምቐላጠፍኩ፥ ካብቲ ዝሀድር ንፋስ፥ ካብ ህቦብላ ድማ።” ኣደናግሮም ኦ ጐይታ ኣቦ፤ ዘረባኦም ፈላልዮ፥ ኣብታ ኸተማ ዓመፅን ባእስን እርኢ ኣለኹ እሞ። ለይትን መዓልትን ኣብ ልዕሊ ቕፅራ ይዘውር፤ ክፍኣትን መከራን ድማ ኣብ ውሽጣ ኣለዉ። ጥፍኣት ኣብ ማእኸላ ኣሎ፤ ግፍዕን ተንኰልን ድማ ካብ ኣደባባያ ኣይፍለን። ዝፀርፈኒ ፀላኢ ኣይኮነን እሞ፥ ምተዓገስክዎ ነይረ፤ ዝፀልኣኒ ኣብ ልዕለይ ዝዓቢ ኣይኮነን እሞ፥ ካብኡ ምተሓባእኩ ነይረ። ንስኻ ግና፥ ማዕረ ዝኾነኒ ሰብ፥ ብፃየይን ናይ ቀረባ ፈታውየይን ኢኻ። ብሓንሳእ ጥዑም ሕብረት እንካፈል ዝነበርና፥ ምስ ብዙሕ ህዝቢ ናብ ቤት ኣቦና ንኸይድ ዝነበርና። ሞት ይምፅኣዮም፤ ብህይወቶም ድማ ናብ መቓብር ይውሰዱ፤ ክፍኣት ኣብ ማሕደሮም፥ ኣብ ማእኸሎም ኣሎ እሞ። ኣነ ግና ናብ ኣቦይ እፅውዕ፥ ኣቦይ ድማ ኬድሕነኒ እዩ። ምሸትን ንግሆን ቀትርን ኣእዊ ኣንፀርፅርውን ኣለኹ፥ ንሱ ድማ ድምፀይ ይሰምዕ። ንነፍሰይ ካብቲ ኣባይ ዝተገብረ ውግእ ብሰላም ኣናገፋ፥ ብዙሓት እኳ ኣብ ልዕለይ እንተ ተላዕሉ።

ኣቦና ክሰምዕ ኬዋርዶም ድማ እዩ፥ እቲ ኻብ ጥንቲ ኣብ ዙፋን ዝቕመጥ። ኣይልወጡን እዮም እሞ፥ ንኣቦና ኣይፈርሕዎን እዮም። እቲ ጠላሚ ኣብ ልዕሊ እቶም ምስኡ ብሰላም ዝነበሩ ኢዱ ኣልዓለ፤ ኪዳኑ ድማ ጠሓሰ። ዘረባኡ ካብ ጠስሚ ልሙፅ ነበረ፥ ኣብ ልቡ ግና ውግእ ነበረ፤ ቃሉ ካብ ዘይቲ ልስሉስ ነበረ፥ ንሱ ግና ዝተመዘዘ ሰይፊ ነበረ። ፆር ዘሎካ ኣብ ኣቦና ደርቢ፥ ንሱ ድማ ኪድግፈካ እዩ፤ ንፃድቕ ከቶ ኽናወፅ ኣይሓድጎን እዩ። ንስኻ ግና፥ ኦ ኣቦይ፥ ናብ ጕድጓድ ጥፍኣት ተውርዶም ኢኻ፤ ናይ ደምን ተንኰልን ሰብ ፍርቂ ዕድሚኡ ኣይነብርን። ኣነ ግና ብኣኻ ክእመን እየ።