Oʻz yaqin doʻstimning xiyonati

Nagʻma boshlovchisi uchun: torli asboblar joʻrligida. Dovudning hikmat zaburi.

Vahima va titroq; sano bastakori sahroga uchib ketish uchun kaptarning qanotlari bo'lishini orzu qiladi. Eng o'tkir og'riq shaharni to'ldirgan zo'ravonlik emas, balki o'ziga teng, u bilan birga Otamizning uyiga borgan yaqin do'stning xiyonatidir.

55-bob.

Ibodatimni eshitgin, Otam, rahm soʻragan iltijoyimdan Oʻzingni yashirmagin. Menga quloq solgin va javob bergin; nolamda bezovtaman, ohu nola chekaman, dushmanning ovozidan, fosiqlarning zulmidan. Chunki ular boshimga balo yogʻdirmoqda, gʻazab bilan menga adovat saqlaydi. Ichimda yuragim ezilmoqda; oʻlim dahshatlari boshimga tushdi. Qoʻrquv va titroq meni bosdi, dahshat meni qamrab oldi. Shunda men dedim: “Qani endi kaptardek qanotlarim boʻlsaydi! Uchib ketib, orom topardim.

Ha, olis-olislarga ketardim; sahroda panoh topardim. ^a Panohgohimga shoshilardim, quturgan shamol va boʻrondan yiroqqa.” Ularni dovdiratgin, ey Hukmron Ota; tillarini chalkashtirgin, chunki shaharda zoʻravonlik va janjalni koʻryapman. Kecha-kunduz ular uning devorlari uzra kezib yuradi; ichida esa yovuzlik va balo bor. Uning oʻrtasida vayronagarchilik hukmron; zulm va hiyla koʻchalaridan aslo ketmaydi. Axir meni masxara qilayotgan dushman emas-ku — unga bardosh berardim; menga qarshi kekkaygan yomon koʻruvchi ham emas — undan yashirinardim. Lekin bu sen eding, menga teng bir odam, hamrohim va yaqin doʻstim. Biz birga shirin suhbat qurgan edik, olomon bilan Otamizning uyiga borardik. Oʻlim ularning boshiga tushsin; tiriklayin goʻrga tushsinlar, chunki ularning makonida, oʻz oralarida yovuzlik bor. Lekin men Otamni chaqiraman, Otam meni qutqaradi. Kechqurun, ertalab va tush paytida nola qilib faryod chekaman, U esa ovozimni eshitadi. U menga qarshi olib borilgan jangdan jonimni omon-eson qutqardi, garchi koʻplar menga qarshi turgan boʻlsa-da.

Otamiz eshitadi va ularni past qiladi — U qadim zamonlardan buyon taxtda oʻtirgan Zotdir. Ular hech oʻzgarmagani uchun, Otamizdan qoʻrqishmaydi. Xoin oʻzi bilan tinchlikda boʻlganlarga qoʻl koʻtardi; u oʻz ahdini buzdi. Nutqi sariyogʻdan ham silliq edi, biroq qalbida urush bor edi; soʻzlari moydan ham mayin edi, biroq ular yalangʻochlangan qilich edi. Yukingni Otamizga topshir, U senga madad beradi; U solih insonni hech qachon tebranishga qoʻymaydi. Lekin Sen, Otam, ularni halokat chuquriga tushirasan; qonxoʻr va makkor odamlar umrining yarmini ham yashamaydi. Men esa Senga tayanaman.