زبور 55 FHB Father's Heart Bible™

55 ¹اے زما پلاره، زما دُعا واوره، او د رحم د زارۍ نه مې ځان مۀ پټوه. ²ما ته غور وکړه او ما ته جواب راکړه؛ زۀ په خپل شکايت کښې بې‌قراره يم، او آه بکاه کوم، ³د دشمن د آواز په سبب، د بدکار د ظلم په سبب. ځکه چې هغوئ پر ما باندې مصيبت راولى، او په غصه کښې زما سره کينه ساتى. ⁴زما زړۀ زما په اندر کښې خوزيږى؛ د مرګ وېرې پر ما باندې راغلې دى. ⁵وېره او رپېدل پر ما باندې راغلل، او هيبت پر ما باندې غالب شو. ⁶او ما ووئيل، ”کاش چې ما سره د کوترې په شان وزرونه وى! زۀ به والوزم او آرام به ومومم.

⁷هو، زۀ به لرې لاړ شم؛ زۀ به په بيابان کښې پناه ونيسم. ^a a v7 سِلاه: د موسيقۍ يا د عبادت يوه اِصطلاح چې مطلب يې مالوم نۀ دے، ګمان دے چې د غور کولو دپاره يو ځنډ يا د موسيقۍ يوه وقفه وى. ⁸زۀ به خپل د پناه ځائ ته جلدى لاړ شم، د تُندو هوا او طوفان نه لرې.“ ⁹اے مالِکه پلاره، هغوئ راخطا کړه؛ د هغوئ خبرې جلا جلا کړه، ځکه چې زۀ په ښار کښې ظلم او جګړه وينم. ¹⁰ورځ او شپه هغوئ د هغه د ديوالونو په سر ګرځى؛ بدى او مصيبت د هغه په اندر کښې دى. ¹¹تباهى د هغه په مينځ کښې ده؛ ظلم او دوکه د هغه کوڅې هيچرې نۀ پرېږدى. ¹²ځکه چې دا دشمن نۀ دے چې ما ته ملنډې وهى—هغه به مې زغملے وُو؛ دا هغه نۀ دے چې ما سره بُغض لرى چې پر ما باندې ځان لوئى کوى—د هغۀ نه به مې ځان پټولے وُو. ¹³خو دا تۀ يې، يو سړے زما د برابرۍ، زما ملګرے او زما نزدې دوست. ¹⁴مونږ چې يو بل سره مو خوږه يارى کوله، چې د خلقو سره مو د زمونږ پلار کور ته تلل. ¹⁵دې دې مرګ پر هغوئ باندې راشى؛ هغوئ دې ژوندى قبر ته کوز شى، ځکه چې بدى د هغوئ په کور کښې ده، تر هغوئ په مينځ کښې. ¹⁶خو زۀ به خپل پلار ته آواز وکړم، او زما پلار به ما خلاص کړى. ¹⁷مازيګر، سحر او غرمه زۀ چغې وهم او آه بکاه کوم، او هغه زما آواز اورى. ¹⁸هغۀ زما جان د هغې جګړې نه چې زما خلاف وه په سلامتۍ سره خلاص کړو، اګر چې ډېر زما خلاف ولاړ وُو.

¹⁹زمونږ پلار به واورى او هغوئ به ذليل کړى—هغه چې د قديم زمانې نه پر تخت ناست دے. ځکه چې هغوئ هيچرې نۀ بدليږى، نو د زمونږ پلار نه وېره نۀ لرى. ²⁰بې‌وفا سړى پر هغو باندې خپل لاسونه پورته کړل چې د هغۀ سره په سلامتۍ کښې وُو؛ هغۀ خپل لوظ مات کړو. ²¹د هغۀ خبرې د مکهن نه نرمې وې، خو جنګ د هغۀ په زړۀ کښې وو؛ د هغۀ لفظونه د تېلو نه نرم وُو، خو هغه راکشولى تورې وُو. ²²خپل بار د زمونږ پلار په غاړه واچوه، او هغه به تا ساتى؛ هغه به هيچرې صادق نۀ پرېږدى چې ولړزيږى. ²³خو تۀ، اے زما پلاره، به هغوئ د تباهۍ کندې ته کوز کړې؛ د وينې تويولو او دوکې خلق به د خپل عُمر نيمائى هم تېر نۀ کړى. خو زۀ به پر تا باندې توکل وکړم.