هیچ‌کس نیکویی نمی‌کند
برای رهبر سرایندگان، بر حسب مَحَلَت. مزمور حکمت، از داوود.
تقریباً همانند مزمور ۱۴ است. پدر ما تمامی بشر را از نظر می‌گذراند تا یک نفر فهیم بیابد، و هیچ‌کس را نمی‌یابد. آنان که قوم او را می‌بلعند، جایی که هیچ ترسی نبود، گرفتار وحشت می‌شوند. مزمور با اشتیاق به نجاتی از صهیون پایان می‌یابد.
53 1احمق در دل خود می‌گوید: «خدایی نیست.» ایشان فاسدند و شرارتِ نفرت‌انگیز می‌کنند؛ هیچ‌کس نیست که نیکویی کند.
2پدر آسمانی ما از آسمان بر همهٔ آدمیان نظر افکند تا ببیند آیا فهیمی هست، آیا کسی هست که او را بجوید. 3همه روی برگردانده‌اند؛ با هم فاسد شده‌اند؛ هیچ‌کس نیست که نیکویی کند، حتی یک نفر.
4آیا بدکاران هیچ نمی‌دانند—آنان که قوم مرا می‌بلعند چنان‌که نان می‌خورند، و پدر ما را نمی‌خوانند؟ 5در آنجا بود که هراس عظیم بر ایشان مستولی شد، جایی که هیچ چیز هراس‌آور نبود؛ زیرا پدر ما استخوان‌های آن را که بر ضد تو اردو زده بود پراکنده ساخت؛ تو ایشان را شرمسار کردی، زیرا پدر ما ایشان را رد کرده است.
6ای کاش نجاتِ اسرائیل از صهیون پدید می‌آمد! چون پدر ما سعادتِ قوم خود را باز گرداند، بگذار یعقوب شادی کند، بگذار اسرائیل شادمان گردد.
