زبانِ لافزَن
برای رهبر سرایندگان. مزمور حکمت، از داوود. هنگامی که دوآغِ اَدومی آمد و به شائول خبر داد و گفت: «داوود به خانهٔ اَخیمَلِک رفته است.»
خطاب به دوآغ است که کاهنان را نزد شائول لو داد. او همچون مردی خطاب می‌شود که سخنان بلعنده را دوست دارد و بر ثروت خود توکل می‌کند، و به او گفته می‌شود که از خیمه‌اش ریشه‌کن خواهد شد. اما سراینده همچون درخت زیتون در خانهٔ پدر ما می‌بالد.
52 1ای مردِ زورمند، چرا به بدی فخر می‌کنی؟ محبتِ وفادارِ پدر ما تمامِ روز پایدار است.
2زبانِ تو نابودی را تدبیر می‌کند، همچون تیغی تیزشده، ای فریبکار. 3بدی را بیش از نیکی دوست می‌داری، و دروغ را بیش از گفتنِ آنچه راست است.
4هر سخنِ نابودکننده را دوست می‌داری، ای زبانِ فریبکار. 5اما پدر ما تو را تا به ابد در هم خواهد شکست؛ تو را برخواهد گرفت و از خیمه‌ات بیرون خواهد کشید؛ ریشهٔ تو را از زمینِ زندگان برخواهد کَند.
6عادلان خواهند دید و خواهند ترسید؛ بر او خواهند خندید و خواهند گفت: 7«بنگرید به این مرد که پدر ما را پناهگاهِ خود نساخت، بلکه بر ثروتِ فراوانِ خویش توکل کرد و با نابودکردنِ دیگران نیرومند شد.» 8اما من همچون درختِ زیتونِ بارور در خانهٔ پدر ما هستم؛ تا ابدالآباد بر محبتِ وفادارِ پدر ما توکل می‌کنم. 9تو را تا به ابد به‌خاطرِ آنچه کرده‌ای خواهم ستود؛ در حضورِ وفادارانت به نامِ تو امید خواهم بست، زیرا که نیکوست.
