Taya Saurang oge Nu Migawe Kahadean

Kanggo pamingpin biduan, nurutkeun lagu Mahalat. Jabur pangarti ti Daud.

Ampir sarua pisan jeung Jabur 14. Rama urang nalingakeun sakabéh manusa néangan hiji jalma anu ngarti, tapi teu manggih saurang ogé. Jalma-jalma anu ngaregot umat-Na dicekel ku kasieun di tempat anu teu aya anu matak sieun. Ditungtungan ku kahayang kana kasalametan ti Sion.

Pasal 53.

Nu gejul ngomong dina jero hatena, “Allah teh euweuh.” Maranehna geus baruruk, nyarieun kajahatan anu pikageuleuheun; taya saurang oge anu migawe kahadean.

Rama urang ningali ti sawarga ka sakumna manusa, seja uninga naha aya anu ngarti, anu milari ka Mantenna. Kabeh geus nyimpang; bareng-bareng geus jaradi buruk; taya saurang oge anu migawe kahadean, najan ngan saurang.

Naha jelema-jelema anu jahat teh euweuh pangarti — nu nyalahap umat abdi lir ngadahar roti, sarta henteu sasambat ka Rama urang? Di dinya maranehna dicerek ku kasieun, padahal euweuh nu kudu dipikasieun; sabab Rama urang geus mencarkeun tulang-tulang jelema nu ngepung ngalawan maneh; maneh geus ngerakeun maranehna, sabab Rama urang geus nampik maranehna.

Duh, mugi kasalametan pikeun Israil sumping ti Sion! Nalika Rama urang mulangkeun deui kamakmuran umat-Na, sing suka bungah Yakub, sing gumbira Israil.