اول تیموتائوس 2

2 ¹پس پیش از هر چیز، تأکید می‌کنم که درخواست‌ها، دعاها، شفاعت‌ها و شکرگزاری‌ها برای همهٔ مردم به‌جا آورده شود؛ ²برای پادشاهان و همهٔ صاحبان قدرت، تا بتوانیم زندگیِ آرام و بی‌دغدغه‌ای در کمالِ دین‌داری و وقار داشته باشیم. ³این در نظرِ پدر ما، نجات‌دهندهٔ ما، نیکو و پسندیده است، ⁴او که می‌خواهد همهٔ مردم نجات یابند و به شناختِ حقیقت برسند. ⁵زیرا یک پدر هست، و یک واسطه میان پدر و انسان، یعنی آن انسان، مسیح عیسی، ⁶که خود را همچون بها برای رهاییِ همگان داد—شهادتی که در زمانِ مناسب داده شد. ⁷و برای همین منظور، من واعظ و رسول گماشته شدم—حقیقت را می‌گویم و دروغ نمی‌گویم—آموزگارِ ملّت‌ها در ایمان و حقیقت. ⁸می‌خواهم که مردان در هر جا، دست‌های مقدّس را بی‌خشم و بی‌جدال برافراشته، دعا کنند.

⁹به همین‌سان، زنان نیز خود را به‌شایستگی بیارایند، با حیا و خویشتن‌داری؛ نه با موهای بافته و طلا و مروارید و جامه‌های گران‌بها، ¹⁰بلکه با اعمالِ نیکو، چنان‌که سزاوارِ زنانی است که به خداترسی نسبت به پدر ما اعتراف می‌کنند. ¹¹زن باید در آرامش و کمالِ فروتنی بیاموزد. ¹²زن را اجازه نمی‌دهم که تعلیم دهد یا بر مرد اقتدار یابد؛ بلکه باید خاموش بماند. ¹³زیرا آدم نخست سرشته شد، سپس حوّا. ¹⁴و آدم فریب نخورد، بلکه زن فریب خورد و خطاکار گشت. ¹⁵امّا او از راهِ زاییدنِ فرزند نجات خواهد یافت، اگر در ایمان و محبت و قدّوسیت، با خویشتن‌داری، پایدار بمانند. ^a a v15 ضمیر از «او» به «ایشان» تغییر می‌کند—چنان‌که در متنِ اصلی—و احتمالاً به زنان به‌طورِ عام اشاره دارد که در این فضایل پایدار می‌مانند.