Προς Ρωμαίους 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Ρωτάω λοιπόν: απέρριψε ο Πατέρας μας τον λαό του; Όχι βέβαια· κι εγώ Ισραηλίτης είμαι, από τη γενιά του Αβραάμ, από τη φυλή του Βενιαμίν. ²Ο Πατέρας μας δεν απέρριψε τον λαό του, που τον προγνώρισε. Ή δεν ξέρετε τι λέει η Γραφή για τον Ηλία, πώς ικετεύει τον Πατέρα μας εναντίον του Ισραήλ; ³«Πατέρα, σκότωσαν τους προφήτες σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά σου· έμεινα μόνο εγώ, και ζητούν τη ζωή μου».

⁴Η απάντηση του Θεού: «Κράτησα για τον εαυτό μου εφτά χιλιάδες άντρες που δεν γονάτισαν μπροστά στον Βάαλ». ^a a v4 Ο Βάαλ ήταν το κύριο είδωλο των Χαναναίων, που το λάτρευαν ευρέως σε όλον τον Ισραήλ στις μέρες του Ηλία.

⁵Έτσι λοιπόν και στον παρόντα καιρό υπάρχει ένα υπόλοιπο, διαλεγμένο με τη χάρη. ⁶Αν όμως είναι με τη χάρη, δεν είναι πια από τα έργα· αλλιώς η χάρη δεν θα ήταν πια χάρη.

⁷Τι λοιπόν; Ο Ισραήλ δεν πέτυχε αυτό που ζητούσε· οι διαλεγμένοι το πέτυχαν, οι υπόλοιποι όμως σκληρύνθηκαν. ⁸Όπως είναι γραμμένο: «Ο Πατέρας μας τους έδωσε πνεύμα νωθρότητας, μάτια που δεν μπορούν να δουν και αυτιά που δεν μπορούν να ακούσουν, ως αυτήν την ημέρα».

⁹Και ο Δαβίδ λέει: «Ας γίνει το τραπέζι τους παγίδα, φάκα, εμπόδιο και ανταπόδοση γι’ αυτούς· ¹⁰Ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν, και λύγισε για πάντα τη ράχη τους».

¹¹Ρωτάω λοιπόν: μήπως σκόνταψαν για να πέσουν ολοκληρωτικά; Κάθε άλλο! Αντίθετα, το σφάλμα τους έφερε τη σωτηρία στους εθνικούς, για να κάνει τον Ισραήλ να ζηλέψει. ¹²Αν η αμαρτία τους πλουτίζει τον κόσμο, και το σφάλμα τους πλουτίζει τους εθνικούς, πόσο μάλλον η πλήρης συμμετοχή τους!

¹³Σ’ εσάς τους εθνικούς το λέω αυτό: αφού είμαι απόστολος των εθνικών, τιμώ τη διακονία μου, ¹⁴με την ελπίδα ότι θα κάνω κάπως τον δικό μου λαό να ζηλέψει και θα σώσω μερικούς απ’ αυτούς. ¹⁵Αν η απόρριψή τους συμφιλίωσε τον κόσμο, τι θα φέρει η αποδοχή τους παρά ζωή από τους νεκρούς; ¹⁶Αν η απαρχή είναι άγια, είναι και το ζυμάρι· αν η ρίζα είναι άγια, είναι και τα κλαδιά. ¹⁷Αν μερικά κλαδιά κόπηκαν, κι εσύ, βλαστάρι αγριελιάς, μπολιάστηκες ανάμεσά τους, παίρνοντας μέρος στην πλούσια ρίζα της ελιάς, ¹⁸μην καυχιέσαι εις βάρος των κλαδιών. Κι αν καυχιέσαι, δεν βαστάς εσύ τη ρίζα, αλλά η ρίζα βαστάει εσένα. ¹⁹Θα πεις τότε: «Κόπηκαν κλαδιά για να μπολιαστώ εγώ». ²⁰Σωστά. Κόπηκαν επειδή δεν πίστεψαν· εσύ στέκεσαι με την πίστη. Μην υπερηφανεύεσαι, αλλά να φοβάσαι. ²¹Γιατί αν ο Πατέρας μας δεν λυπήθηκε τα φυσικά κλαδιά, ούτε κι εσένα θα λυπηθεί. ²²Δες λοιπόν την καλοσύνη και την αυστηρότητα του Πατέρα μας: αυστηρότητα σ’ αυτούς που έπεσαν, καλοσύνη σ’ εσένα, αν μείνεις σ’ αυτήν· αλλιώς θα κοπείς κι εσύ. ²³Κι αυτοί, αν δεν μείνουν στην απιστία, θα μπολιαστούν κι αυτοί· ο Πατέρας μας μπορεί να τους μπολιάσει ξανά. ²⁴Αν εσύ κόπηκες από μια ελιά άγρια εκ φύσεως και μπολιάστηκες, παρά τη φύση, σε μια ήμερη, πόσο μάλλον αυτά τα φυσικά κλαδιά θα ξαναμπολιαστούν στη δική τους ελιά;

Όλος ο Ισραήλ Θα Σωθεί

²⁵Αδελφοί μου, δεν θέλω να αγνοείτε αυτό το μυστήριο, για να μην είστε σοφοί στα δικά σας μάτια: ένα μέρος του Ισραήλ σκληρύνθηκε, ωσότου μπει ο πλήρης αριθμός των εθνικών.

²⁶Κι έτσι όλος ο Ισραήλ θα σωθεί, όπως είναι γραμμένο: «Θα έρθει από τη Σιών ο λυτρωτής και θα διώξει την κακία από τον Ιακώβ, ^b b v26 Ο Λυτρωτής που έρχεται από τη Σιών είναι ο Ιησούς — ο σωτήρας που ο Πατέρας μας υποσχέθηκε μέσω του Ησαΐα, αυτός που επαναφέρει τον λαό του από την αμαρτία. ²⁷και αυτή θα είναι η διαθήκη μου μαζί τους, όταν αφαιρέσω τις αμαρτίες τους».

²⁸Ως προς το ευαγγέλιο, είναι εχθροί για χάρη σας· ως προς την εκλογή, αγαπητοί εξαιτίας των πατέρων. ²⁹Γιατί τα χαρίσματα και η κλήση του Πατέρα μας είναι αμετάκλητα. ³⁰Γιατί όπως εσείς κάποτε παρακούσατε τον Πατέρα μας, τώρα όμως ελεηθήκατε εξαιτίας της δικής τους παρακοής, ³¹έτσι κι αυτοί τώρα παράκουσαν, ώστε με το έλεος που δείχτηκε σ’ εσάς, να ελεηθούν τώρα κι αυτοί. ³²Γιατί ο Πατέρας μας έκλεισε τους πάντες στην παρακοή, για να τους ελεήσει όλους.

³³Ω, το βάθος του πλούτου και της σοφίας και της γνώσης του Πατέρα μας! Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι κρίσεις του και πόσο ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι του! ³⁴«Γιατί ποιος γνώρισε τον νου του Πατέρα μας, ή ποιος έγινε σύμβουλός του; ³⁵Ή ποιος του έδωσε κάτι πρώτος, για να του ανταποδοθεί;» ³⁶Γιατί απ’ αυτόν και μέσω αυτού και σ’ αυτόν είναι τα πάντα. Σ’ αυτόν ανήκει η δόξα παντοτινά. Αμήν.