ቤተ መቕደስ ክፈርስ እዩ

ነቲ ቤተ መቕደስ ከድንቕ ምስ ተሓተ፥ ኢየሱስ ሓደ እምኒ እኳ ኣብ ቦታኡ ኸም ዘይተርፍ በለ። ብዛዕባ ውግኣት፥ ንሓድሕዶም ዝጠላለሙ ቤተሰብ፥ ናይ ሓሶት ክርስቶሳት፥ ወዲ ሰብ ድማ ከም ዝመፅእ ነገረ፥ ነታ መዓልቲ ግና ሓደኳ ከም ዘይፈልጣ፥ መላእኽቲ ይኹኑ ወዲ ዘይኮነ፥ ኣቦ ጥራሕ ከም ዝፈልጣ በለ።

ምዕራፍ 13።

ካብ ቤተ መቕደስ እናወፁ ኸለዉ፥ ሓደ ኻብ ደቀ መዛሙርቱ “መምህር፥ ርአ! ክንደይ ዓበይቲ ኣእማን፥ ክንደይ ግሩማት ህንፃታት!” በሎ።

ኢየሱስ ድማ “ነዞም ዓበይቲ ህንፃታት ትርእዮምዶ ኣለኻ? ሓደ እምኒ እኳ ኣብ ልዕሊ ሓደ እምኒ ኣብዙይ ኣይተርፍን፤ ኵሉ ኽፈርስ እዩ” በሎ።

ኣብ ደብረ ዘይት ገፅ ናብ ቤተ መቕደስ ኣቢሉ ተቐሚጡ እንተሎ፥ ጴጥሮስን ያእቆብን ዮሃንስን እንድርያስን ብሕቡእ ጠየቕዎ፦ ንገረና፥ እዝ ነገር እዙይ መዓዝ ክኸውን እዩ፥ እዝ ኵሉ ኽፍፀም ከም ዝቐረበ ዘርኢ ምልክት እንታይ እዩ?

ኢየሱስ ድማ ከምዙይ ኢሉ ክነግሮም ጀመረ፦ “ማንም ከየስሕተኩም ተጠንቀቑ። ብዙሓት ብስመይ መፂኦም ‘ኣነ እየ’ እናበሉ ኽመፅኡ እዮም፤ ንብዙሓትውን ከስሕቱ እዮም። ውግእን ወረ ውግእን ምስ ትሰምዑ፥ ኣይትሸበሩ፤ እዙይ ክኸውን ግድን እዩ እሞ፥ መወዳእታ ግና ገና ኣይኮነን። ህዝቢ ኣብ ልዕሊ ህዝቢ፥ መንግስቲ ኸዓ ኣብ ልዕሊ መንግስቲ ክለዓል እዩ፤ ኣብ በቦታኡ ድማ ምንቅጥቃጥ ምድሪ ክኸውን እዩ፤ ጥሜትውን ክኸውን እዩ፤ እዙይ መጀመርታ ሕማም ሕርሲ እዩ።

ንስኻትኩም ግና ተጠንቀቑ። ናብ መጋባእያታት ኣሕሊፎም ክህቡኹም፥ ኣብ ኣብያተ ፀሎት ድማ ክገርፉኹም እዮም። ምስክር ንኽኾነሎም፥ ብኣይ ምኽንያት ኣብ ቅድሚ መኳንንትን ነገስታትን ደው ክትብሉ ኢኹም። እቲ ወንጌል ድማ ቅድም ኣብ ኵሎም ኣህዛብ ክስበኽ ግድን እዩ። ክሕዙኹምን ኣሕሊፎም ክህቡኹምን እንተለዉ፥ እንታይ ክትዛረቡ ኸም ዘለኩም ኣቐዲምኩም ኣይትጨነቑ። በታ ሰዓት እቲኣ ዝተውሃበኩም ደኣ ተዛረቡ፤ መንፈስ ቅዱስ ደኣ እዩ ዝዛረብ እምበር፥ ንስኻትኩም ኣይኮንኩምን።

ሓው ንሓዉ ንሞት ኣሕሊፉ ኽህብ፥ ኣቦ ድማ ንውሉዱ ኽህብ እዩ፤ ውሉድውን ኣብ ልዕሊ ወለዶም ተንሲኦም ከቕትልዎም እዮም። ኵሎም ብምኽንያት ስመይ ክፀልኡኹም እዮም፤ እቲ ኽሳዕ መወዳእታ ዝፀንዐ ግና ኽድሕን እዩ።

እታ ርኽሰት ዑና ኣብቲ ክቐውም ዘይግብኦ ደው ኢላ ምስ ትርእዩ (እቲ ዘንብብ የስተውዕል)፥ እቶም ኣብ ይሁዳ ዘለዉ ናብ ኣኽራን ይህደሙ። ^a እቲ ኣብ ናሕሲ ዘሎ ሰብ ኣይውረድ፥ ገለ ነገር ከውፅእ ናብ ገዛ ኣይእቶ። እቲ ኣብ ግራት ዘሎ ድማ ክዳኑ ክወስድ ንድሕሪት ኣይምለስ። ኣብተን መዓልቲታት እቲኣተን፥ ንጥኑሳትን ንዘጥብዋ ኣዴታትን ክንደይ ዘፍርሕ ኮን ክኸውን እዩ! እዙይ ኣብ ክረምቲ ኸይኸውን ፀልዩ፤ እተን መዓልቲታት እቲኣተን፥ ካብታ ኣቦና ንዓለም ዝፈጠረላ መዓልቲ ጀሚሩ ክሳዕ ሕዚ ተራእዩ ዘይፈልጥ፥ ደጊምውን ከቶ ዘይኸውን መከራ ከምፅኣ እየን እሞ። ጐይታ ነተን መዓልቲታት እቲኣተን እንተ ዘየሕፅረን፥ ዝድሕን ሓደ እኳ ኣይምሃለወን፤ ግና ምእንቲ እቶም ዝሓረዮም ሕሩያት ኢሉ፥ ነተን መዓልቲታት ኣሕፀረን። ሽዑ ገለ ሰብ ‘እንሆ፥ ክርስቶስ ኣብዙይ ኣሎ!’ ወይ ‘እንሆ፥ ኣብቲ ኣሎ!’ እንተ በለኩም፥ ኣይትእመኑ። ሓሰውቲ ክርስቶሳትን ሓሰውቲ ነቢያትን ክትንስኡ እዮም፤ ዝከኣል እንተ ኾይኑ ነቶም ሕሩያት ምእንቲ ኸስሕቱ፥ ምልክታትን ተኣምራትን ክገብሩ እዮም። ንስኻትኩም ግና ተጠንቀቑ፤ ኵሉ ነገር ኣቐዲመ ነጊረኩም ኣለኹ።

ግና ኣብተን መዓልቲታት እቲኣተን፥ ድሕሪ እቲ መከራ እቲ፥ ፀሓይ ክትፅልምት እያ፥ ወርሒ ድማ ብርሃና ኣይትህብን እያ፤ ከዋኽብቲ ኻብ ሰማይ ክወድቁ እዮም፥ እቶም ኣብ ሰማያት ዘለዉ ሓይልታት ድማ ክናወፁ እዮም። ሽዑ ንወዲ ሰብ ብዓብዪ ሓይልን ክብርን ብደመና ክመፅእ እንተሎ ክርእይዎ እዮም። ንመላእኽቱ ልኢኹ ድማ፥ ካብ ኣርባዕተ ንፋሳት፥ ካብ ወሰን ምድሪ ክሳዕ ወሰን ሰማይ፥ ነቶም ሕሩያቱ ኽእክቦም እዩ።

ካብ በለስ ደኣ ነዙይ ተምሃሩ፦ ጨንፈራ ምስ ለስለሰ ቆፅሊ ምስ ኣውፅአ፥ ሓጋይ ከም ዝቐረበ ትፈልጡ ኢኹም። ከምኡ ድማ፥ እዝ ነገር እዙይ ክኸውን ምስ ትርእዩ፥ ኣብ ኣፍ ደገ ቀሪቡ ኸም ዘሎ ፍለጡ። ብሓቂ እብለኩም ኣለኹ፥ እዝ ኵሉ ነገር ክሳዕ ዝኸውን፥ እዝ ወለዶ እዙይ ከቶ ኣይሓልፍን እዩ። ሰማይን ምድርን ክሓልፉ እዮም፤ ቃላተይ ግና ከቶ ኣይሓልፉን እዮም።

ነታ ሰዓት ኣቦ ጥራሕ እዩ ዝፈልጣ

ብዛዕባ እታ መዓልቲ እቲኣን ሰዓት እቲኣን ግና፥ ማንም ኣይፈልጥን እዩ፤ ኣብ ሰማይ ዘለዉ መላእኽቲ ኾኑ ወልድ ኣይፈልጡን እዮም፤ ኣቦ ጥራሕ እምበር። ተጠንቀቑ! ትግሁ! እቲ ጊዜ መዓዝ ከም ዝመፅእ ኣይትፈልጡን ኢኹም እሞ።

ከምቲ ናብ ርሑቕ ዝተጓዕዘ ሰብ እዩ፤ ንሱ ቤቱ ሓዲጉ፥ ንባሮቱ ስልጣን ሂቡ፥ ንነፍሲ ወከፍ ዕዮኡ መዲቡ፥ ነቲ ሓላዊ ኣፍ ደገ ድማ ክነቅሕ ኣዘዞ። ስለዙይ ነቅሑ፤ ጐይታ ቤት መዓዝ ከም ዝመፅእ፥ ምሸት ኮነ ፍርቂ ለይቲ፥ ደርሆ ኽንቁ ከሎ ኾነ ወጋሕታ፥ ኣይትፈልጡን ኢኹም እሞ። እንተ ዘይኮነ፥ ብድንገት መፂኡ ደቂስኩም ከይረኽበኩም። እቲ ንኣኻትኩም ዝብለኩም ድማ፥ ንዅሉ ሰብ እብሎ ኣለኹ፦ ንቕሑ!”