Ceurik di Sisi Walungan Babul
Jalma-jalma buangan di sisi susukan-susukan Babul ngagantungkeun kacapina karana anu ngarawu maranehna hayang kawih anu gumbira ti lemah caina. Maranehna sumpah moal pernah poho ka Yerusalem, sarta jabur ieu ditungtungan ku kutukan anu teu dihaluskeun ka Edom jeung Babul, anu teu pernah dilemeskeun.
137 1Di sisi walungan-walungan Babul, di dinya kami diuk bari ceurik, waktu kami inget ka Sion. 2Dina tangkal-tangkal gandarusa di dinya kami ngagantungkeun kacapi. 3Sabab di dinya jalma nu nawan kami marenta kidung ti kami, jeung nu nyiksa kami marenta sangkan kami suka-bungah, pokna, “Haleuangkeun keur kami salah sahiji kidung Sion!”
4Kumaha kami bisa ngawihkeun kidung Rama urang di nagri deungeun? 5Upama kuring poho ka maneh, Yerusalem, leungeun katuhu kuring sing poho kana kabisana. 6Letah kuring sing napel kana lalangit, lamun kuring teu inget ka maneh, lamun kuring teu ngutamakeun Yerusalem leuwih ti batan sagala kabungahan kuring nu pangluhurna.
7Mugi emut, nun Ama, kana urang Edom dina poe ragragna Yerusalem, anu geus ngaromong, “Runtuhkeun! Runtuhkeun! Nepi ka dasar-dasarna pisan!” 8Eh Putri Babul, anu geus ditangtukeun bakal diancurkeun, bagja jalma anu males ka maneh satimpal jeung anu geus dilampahkeun ku maneh ka kami! 9Bagja jalma anu nyokot barudak leutik maneh tuluy ngabantingkeun kana batu cadas! a a v9 Yesus nyandak panyambat menta kaadilan ieu kana salib, bari neneda, “Nun Ama, hapunten maranehna” — sarta ngawulang umat-Na sangkan mikaasih ka musuh-musuhna. Amarah anu jujur ti jalma-jalma buangan teh dihaturkeun ka Rama urang, anu ngan Mantenna pisan anu iasa ngawaler eta.