د بابل د سيندونو په غاړه ژړا
جلاوطنان د بابل د ویالو تر څنګ خپل چنګونه ځوړوي، ځکه چې نیوونکي یې د کور یوه خوښه سندره غواړي. قسم خوري چې یروشلم به هېڅکله هېر نه کړي، او زبور د ادوم او بابل پر ضد په یوه سخت لعنت پای ته رسېږي چې هېڅکله یې نه نرموي.
137 1د بابل د سيندونو په غاړه، هلته مونږ کښېناستو او ژړا مو وکړه، کله چې زمونږ د صيون ياد راغلو. 2هلته مو په ولو باندې خپل ساز ځوړند کړل. 3ځکه چې هلته زمونږ قيديانو کوونکو زمونږ نه د سندرو مطالبه وکړه، او تنګوونکو زمونږ نه د خوشحالۍ غوښتنه وکړه، چې وې وئيل، ”د صيون يوه سندره راته ووايئ!“
4مونږ په پردى مُلک کښې د خپل پلار سندره څنګه ووايو؟ 5اے يروشلمه، کۀ زۀ تا هېر کړم، نو دې زما ښى لاس خپل هُنر هېر کړى. 6کۀ زۀ تا ياد نۀ کړم، کۀ زۀ يروشلم د خپلې لوئې خوشحالۍ نه پورته ونۀ ګڼم، نو دې زما ژبه زما د خولې په تالو پورې ونښلى.
7اے زمونږ پلاره، د يروشلم د راپرځېدو ورځ د ادوميانو په خلاف ياد کړه، چې هغوئ څنګه ووئيل، ”وا يې چوئ! وا يې چوئ! تر خپلو بنيادونو پورې يې راپرځوئ!“ 8اے د بابل لورې، چې د تباهۍ دپاره ټاکلې شوې يې، مبارک دے هغه څوک چې تا ته هغه بدله درکړى څۀ چې تا مونږ سره کړى دى! 9مبارک دے هغه څوک چې ستا ماشومان واخلى او په تيږه باندې يې وولى! a a v9 عيسىٰ د اِنصاف دا چغه صليب ته يوړله، او دُعا يې وکړه، ”پلاره، دوئ معاف کړه“ — او خپلو خلقو ته يې ښوولو چې له خپلو دښمنانو سره مينه وکړئ. د جلاوطنو دا رښتينې غصه زمونږ پلار ته راوړلے شى، چې يواځې هغه ورته جواب ورکولے شى.
