Geween by die riviere van Babilon
Ballinge langs Babel se kanale hang hul harpe op omdat hul gevangenemers ’n vrolike lied van die huis af wil hoor. Hulle sweer om Jerusalem nooit te vergeet nie, en die psalm eindig in ’n rou vloek teen Edom en Babel wat dit nooit versag nie.
137 1By die riviere van Babilon, daar het ons gesit en gehuil toe ons aan Sion gedink het. 2Aan die wilgerbome daar het ons ons liere opgehang. 3Want daar het ons gevangenemers liedere van ons geëis, en ons kwellers het vrolikheid gevra en gesê: “Sing vir ons een van die liedere van Sion!”
4Hoe kan ons ons Vader se lied in ’n vreemde land sing? 5As ek jou vergeet, Jerusalem, laat my regterhand sy vaardigheid vergeet. 6Laat my tong aan my verhemelte kleef as ek nie aan jou dink nie, as ek Jerusalem nie bo my hoogste vreugde stel nie.
7Dink, ons Vader, aan die Edomiete op die dag toe Jerusalem geval het, hoe hulle gesê het: “Breek dit af! Breek dit af! Tot op sy fondamente!” 8Dogter van Babilon, gedoem om vernietig te word, geseënd is hy wat jou vergeld vir wat jy aan ons gedoen het! 9Geseënd is hy wat jou kindertjies gryp en hulle teen die rots verbrysel! a a v9 Jesus het die roep om geregtigheid na die kruis geneem en gebid: “Vader, vergewe hulle” — en hy het sy mense geleer om hulle vyande lief te hê. Die eerlike woede van die ballinge word na ons Vader gebring, wat dit alleen kan beantwoord.
