Tangis ing Pinggir Kali-kaline Babil
Para buwangan ing pinggir kali-kali Babil nggantungake kecapine amarga kang nawan njaluk tembang kang bungah saka tanah kelairane. Wong-wong mau sumpah ora bakal lali marang Yerusalem, lan masmur iki dipungkasi kanthi ipat-ipat kang blak-blakan marang Edom lan Babil kang ora tau dialusake.
137 1Ing pinggir kali-kaline Babil, ing kono aku padha linggih lan nangis, nalika padha eling marang Sion. 2Ing wit-wit gandarusa ing kono aku padha nggantung clempunge. 3Awit ing kono wong-wong kang nawan aku padha njaluk kidung saka aku, lan wong-wong kang nganiaya aku padha njaluk kasukan, pangucape: “Padha ngidunga kidunge Sion siji kanggo aku!”
4Kepriye anggonku padha bisa ngidungake kidunge Rama kita ana ing nagara manca? 5Menawa aku nglalekake kowe, Yerusalem, muga tangan tengenku lali marang kaprigelane. 6Muga ilatku kraket ing cethak, menawa aku ora eling marang kowe, menawa aku ora ngunggulake Yerusalem ngungkuli kabungahanku kang paling dhuwur.
7Dhuh Rama, mugi Paduka ngengeti dhateng tiyang Edom ing dinten runtuhipun Yerusalem, anggenipun sami wicanten: “Rubuhna! Rubuhna! Nganti tekan dhasar-dhasare!” 8Dhuh putri Babil, kang pinasthi bakal karusak, rahayu wong kang males marang kowe kaya kang wis koktindakake marang aku padha! 9Rahayu wong kang nyekel bocah-bocahmu cilik lan mbantingake marang watu karang! a a v9 Gusti Yesus ngasta panjeriting kaadilan iki menyang kayu salib, kanthi ndedonga: “Dhuh Rama, mugi Paduka ngapunten dhateng tiyang-tiyang punika” — lan mulang para umate supaya padha nresnani mungsuh-mungsuhe. Nepsu kang jujur saka para wong buwangan mau digawa marang Rama kita, kang mung Panjenengane piyambak kang bisa paring wangsulan.