Mga Awit 137

137 ¹ Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doon kami naupo at tumangis, nang aming maalala ang Sion. ² Sa mga puno ng wilow doon namin isinabit ang aming mga alpa. ³ Sapagkat doon ay humingi sa amin ng mga awit ang mga bumihag sa amin, at ang mga nagpapahirap sa amin ay humingi ng kasayahan, na sinasabi, “Awitan ninyo kami ng isa sa mga awit ng Sion!”

⁴ Paano kami aawit ng awit ng ating Ama sa isang lupaing banyaga? ⁵ Kung malimutan kita, Jerusalem, kalimutan nawa ng aking kanang kamay ang kanyang kahusayan. ⁶ Dumikit nawa ang aking dila sa ngala-ngala ng aking bibig, kung hindi ko maaalala ikaw, kung hindi ko itataas ang Jerusalem nang higit sa aking pinakadakilang kagalakan.

⁷ Alalahanin mo, ating Ama, laban sa mga Edomita ang araw na bumagsak ang Jerusalem, kung paano nilang sinabi, “Gibain! Gibain! Hanggang sa pinakapundasyon nito!” ⁸ Anak na babae ng Babilonia, na itinakda sa pagkawasak, mapalad ang gaganti sa iyo ayon sa iyong ginawa sa amin! ⁹ Mapalad ang kukuha ng iyong mga sanggol at ihahampas sila sa bato! ^a a v9 Dinala ni Jesus ang hiyaw para sa katarungan sa krus, na nananalangin, “Ama, patawarin mo sila” — at tinuruan niya ang kanyang bayan na mahalin ang kanilang mga kaaway. Ang tapat na galit ng mga tapon ay dinadala sa ating Ama, na siya lamang ang makasasagot nito.