Fitomaniana teo amoron’ny ony any Babylona
Ny sesitany eo amin'ny lakandranon'i Babylona dia mamatotra ny lokangany satria ny mpanembotra azy maniry hira mahafaly avy any an-tanindrazana. Mianiana izy tsy hanadino an'i Jerosalema, ary ny salamo dia mifarana amin'ny ozona mahery atao amin'i Edoma sy Babylona, tsy nohamaivanina mihitsy.
137 1Teo amoron’ny ony any Babylona no nipetraka sy nitomany isika, nony nahatsiaro an’i Ziona. 2Teo amin’ny hazo wilao no nanantona ny lokangantsika isika. 3Fa teo no nangatahan’ireo naka sambatra antsika hira taminy, ary nangataka fifaliana ireo mpampahory antsika, ka niteny hoe: « Hirao ho anay ny anankiray amin’ny hiran’i Ziona! »
4Ahoana no hahafahantsika hihira ny hiran’i Raintsika any amin’ny tany vahiny? 5Raha manadino anao aho, ry Jerosalema, aoka hanadino ny fahaizany ny tanana havanako. 6Aoka hifikitra amin’ny lanilaniko ny lelako, raha tsy mahatsiaro anao aho, raha tsy mahatonga an’i Jerosalema ho ambony noho ny fifaliako lehibe indrindra.
7Tsarovy, Rainay ô, ny amin’ny Edomita tamin’ny andron’ny fianjeran’i Jerosalema, izay niteny hoe: « Rava! Rava! Hatrany amin’ny fototra mihitsy! » 8Ry zanakavavin’i Babylona, voatendry ho rava, sambatra izay mamaly anao araka izay nataonao tamintsika! 9Sambatra izay maka ny zanakao madinika ka mamely azy amin’ny vatolampy! a a v9 Nentin’i Jesosy ho any amin’ny hazo fijaliana ny fitarainana ho an’ny rariny, ka nivavaka Izy hoe: « Ray ô, mamelà azy ireo » — ary nampianatra ny olony hitia ny fahavalony. Ny fahatezeran’ireo ho sesitany, izay tsy nafenina, dia entina any amin’i Raintsika, ary Izy irery ihany no mahavaly izany.
