بابل جي ندين وٽ روئڻ
بابل جي ڪئنالن ڪناري جلاوطن پنهنجا ستار ٽنگي ڇڏين ٿا، ڇاڪاڻ ته سندن قيد ڪندڙ وطن جو خوش ڪندڙ گيت گهرن ٿا. اهي ڪڏهن به يروشلم کي نه وسارڻ جو قسم کڻن ٿا، ۽ زبور ادوم ۽ بابل خلاف هڪ ڪچي لعنت تي ختم ٿئي ٿو جنهن کي هو ڪڏهن نرم نٿو ڪري.
137 1بابل جي ندين وٽ اتي ويهي روياسين، جڏهن اسان کي صيون ياد آيو. 2اتي بيدن تي اسان پنهنجا بربط ٽنگيا. 3ڇاڪاڻ تہ اتي اسان کي قيد ڪندڙن اسان کان گيت گھريا، ۽ ستائيندڙن خوشي گھري، چيائون تہ ”اسان کي صيون جي گيتن مان ڪو هڪ ڳايو!“
4اسان جي پيءُ جو گيت ڌارئي ملڪ ۾ اسين ڪيئن ڳايون؟ 5اي يروشلم، جيڪڏهن آءٌ تو کي وساريان، تہ منهنجو ساڄو هٿ پنهنجو هنر وساري ڇڏي. 6منهنجي زبان تاليءَ سان چنبڙي وڃي، جيڪڏهن آءٌ تو کي ياد نہ ڪريان، جيڪڏهن يروشلم کي پنهنجي وڏي کان وڏي خوشيءَ کان مٿي نہ رکان.
7اي اسان جا بابا، ادومين جي خلاف يروشلم جي ڪرڻ واري ڏينهن کي ياد ڪر، جڏهن هنن چيو تہ ”ڊاهي ڇڏيو! ڊاهي ڇڏيو! ان جي بنيادن تائين ڊاهي ڇڏيو!“ 8اي بابل جي نياڻي، جنهن کي برباد ٿيڻو آهي، جيڪو تو کي اهو بدلو ڏيندو جيڪو تو اسان سان ڪيو، سو مبارڪ آهي! 9جيڪو تنهنجن ننڍڙن ٻارن کي کڻي پٿر تي پٽيندو، سو مبارڪ آهي! a a v9 يسوع انصاف لاءِ دانهن کي صليب تائين کڻي ويو، ۽ دعا ڪيائين تہ ”اي بابا، کين معاف ڪر“، ۽ پنهنجي ماڻهن کي پنهنجن دشمنن سان پيار ڪرڻ سيکاريائين. جلاوطنن جو سچو غصو اسان جي پيءُ وٽ آندو وڃي ٿو، جيڪو رڳو اهو ئي ان جو جواب ڏئي سگھي ٿو.
