பாபிலோன் நதிகளின் ஓரத்தில் அழுகை
137 1 பாபிலோன் நதிகளின் ஓரத்தில், அங்கே நாங்கள் உட்கார்ந்து அழுதோம், சீயோனை நினைத்தபோது. 2 அலரிமரங்களில் அங்கே எங்கள் சுரமண்டலங்களைத் தூக்கிவைத்தோம். 3 ஏனெனில் அங்கே எங்களைச் சிறைப்படுத்தினவர்கள் எங்களிடம் பாடல்களைக் கேட்டார்கள், எங்களை வேதனைப்படுத்தினவர்கள் மகிழ்ச்சியை வேண்டி, “சீயோனின் பாடல்களில் ஒன்றை எங்களுக்குப் பாடுங்கள்!” என்றார்கள்.
4 அந்நிய தேசத்தில் எங்கள் பிதாவின் பாடலை நாங்கள் எப்படிப் பாடுவோம்? 5 எருசலேமே, நான் உன்னை மறந்தால், என் வலதுகை தன் திறமையை மறந்துபோகட்டும். 6 என் நாக்கு என் மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்ளட்டும், நான் நினையாமலும், உன்னை, நான் எருசலேமை என் மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சிக்கும் மேலாக வைக்காவிட்டால்.
7 எங்கள் பிதாவே, எருசலேம் விழுந்த நாளில் ஏதோமியருக்கு விரோதமாக நினைத்தருளும், அவர்கள் எப்படிச் சொன்னார்கள் என்பதை; “இடித்துப்போடுங்கள்! இடித்துப்போடுங்கள்! அதின் அஸ்திபாரம்வரைக்கும் இடித்துப்போடுங்கள்!” 8 பாபிலோன் குமாரத்தியே, பாழாக்கப்படப்போகிறவளே, சரிக்கட்டிச் செய்கிறவன் பாக்கியவான், நீ எங்களுக்குச் செய்ததை உனக்குச் செய்கிறவனே! 9 உன் குழந்தைகளைப் பிடித்து, கன்மலையின்மேல் மோதி நொறுக்குகிறவன் பாக்கியவான்! a a v9 இயேசு நீதிக்கான அந்த முறையீட்டைச் சிலுவைவரைக்கும் எடுத்துச்சென்று, “பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும்” என்று ஜெபித்தார் — மேலும் தம்முடைய மக்கள் தங்கள் சத்துருக்களை நேசிக்கும்படி போதித்தார். சிறைப்பட்டவர்களின் உண்மையான கோபம் எங்கள் பிதாவினிடத்தில் கொண்டுவரப்படுகிறது; அவர் ஒருவரே அதற்குப் பதிலளிக்கக்கூடியவர்.
