Mezmurlar 137

137 ¹ Babil ırmakları kıyısında oturup ağladık, Siyon'u andıkça. ² Oradaki kavaklara lirlerimizi astık. ³ Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler istedi, bize zulmedenler sevinç istedi, «Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!» diyerek.

⁴ Nasıl okuyabiliriz Babamız'ın ezgisini yabancı bir toprakta? ⁵ Seni unutursam, ey Yeruşalim, sağ elim hünerini unutsun. ⁶ Dilim damağıma yapışsın, seni anmazsam, seni, Yeruşalim'i üstün tutmazsam en büyük sevincimden.

⁷ Anımsa, Babamız, Yeruşalim'in düştüğü gün Edomlular'a karşı, nasıl bağırdıklarını: «Yıkın onu! Yıkın! Ta temellerine kadar!» ⁸ Ey Babil kızı, yıkılmaya yazgılı, ne mutlu sana ödetecek olana, bize yaptıklarını! ⁹ Ne mutlu yavrularını tutup kayaya çarpacak olana! ^a a v9 İsa, adalet çağrısını çarmıha taşıdı; «Baba, onları bağışla» diye dua etti ve halkına düşmanlarını sevmeyi öğretti. Sürgündekilerin içten öfkesi, ancak onu yanıtlayabilecek olan Babamız'a getirilir.