詩篇 137

137 ¹ 喺巴比倫嘅河邊,我哋喺嗰度坐低喊, 一諗起錫安嘅時候。 ² 喺楊柳樹上面 我哋喺嗰度掛起我哋嘅豎琴。 ³ 因為喺嗰度,擄我哋嘅人叫我哋唱歌,苦待我哋嘅人要我哋歡樂, 話:「唱一首錫安嘅歌畀我哋聽吖!」

⁴ 我哋喺異鄉,點可以唱我哋嘅父嘅歌呢? ⁵ 耶路撒冷啊,我如果忘記你, 情願我嘅右手失去技巧。 ⁶ 情願我條脷貼住上顎, 我如果唔記得 你,我如果唔將耶路撒冷 睇得高過我最大嘅喜樂。

⁷ 我哋嘅父啊,求你記住以東人,喺耶路撒冷淪陷嗰日, 佢哋點樣話: 「拆咗佢!拆咗佢!拆到佢嘅根基為止!」 ⁸ 巴比倫嘅女子啊, 你注定要滅亡, 有福嘅係嗰個報應 你、用你對我哋所做過嘅事嘅人! ⁹ 有福嘅係嗰個捉住你嘅嬰孩,摔喺磐石上面嘅人! ^a a v9 耶穌將呢個求公義嘅呼求帶上十字架,祈禱話:「父啊,赦免佢哋」——又教導佢嘅子民要愛佢哋嘅仇敵。啲被擄嘅人真誠嘅憤怒,帶到我哋嘅父面前,惟有佢先至可以回應。