स्तोत्रसंहिता 137

137 ¹ बाबेलच्या नद्यांजवळ, तेथे आम्ही बसलो आणि रडलो, जेव्हा आम्हांला सीयोनेची आठवण झाली. ² तेथील वाळुंजांवर आम्ही आपल्या वीणा टांगून ठेवल्या. ³ कारण तेथे आम्हांला कैद करणाऱ्यांनी आमच्याकडून गीतांची मागणी केली, आणि आम्हांला छळणाऱ्यांनी आनंदगीत मागितले, ते म्हणाले, “सीयोनेच्या गीतांपैकी एखादे गीत आम्हांला गाऊन दाखवा!”

⁴ परक्या देशात आम्ही आमच्या पित्याचे गीत कसे गाऊ? ⁵ हे यरूशलेमे, जर मी तुला विसरलो, तर माझा उजवा हात आपले कौशल्य विसरो. ⁶ माझी जीभ माझ्या टाळ्याला चिकटून राहो, जर मी तुला आठवले नाही, जर मी यरूशलेमेला माझ्या सर्वोच्च आनंदाहून श्रेष्ठ मानले नाही.

⁷ हे आमच्या पित्या, यरूशलेम पडली त्या दिवसाबद्दल अदोम्यांची आठवण ठेव; ते कसे म्हणाले, “पाडून टाका! पाडून टाका! तिच्या पायापर्यंत पाडून टाका!” ⁸ हे बाबेलकन्ये, तुझा नाश ठरलेला आहे; जो तुला फेडून देईल तो धन्य — तू आमच्याशी जसे वागलीस तसे तुला फेडून देणारा! ⁹ जो तुझ्या तान्ह्या मुलांना धरून खडकावर आपटतो तो धन्य! ^a a v9 येशूने न्यायाची ही आरोळी वधस्तंभापर्यंत नेली, आणि “हे पित्या, त्यांना क्षमा कर” अशी प्रार्थना केली — आणि त्याने आपल्या लोकांना आपल्या शत्रूंवर प्रीती करण्यास शिकविले. बंदिवासात असलेल्यांचा हा प्रामाणिक संताप आमच्या पित्यापुढे आणला जातो, जो एकटाच त्याचे उत्तर देऊ शकतो.