બાબિલની નદીઓ પાસે રુદન
બાબિલની નહેરો પાસે બંદીવાનો પોતાની વીણાઓ ટાંગી દે છે, કારણ કે તેમને પકડી લાવનારા વતનનું કોઈ આનંદી ગીત સાંભળવા માગે છે. તેઓ યરૂશાલેમને કદી ન ભૂલવાના સોગંદ ખાય છે, અને ગીત અદોમ તથા બાબિલ સામેના એક કાચા શાપ સાથે પૂરું થાય છે, જેને તે કદી નરમ પાડતું નથી.
137 1જ્યારે અમે સિયોનને યાદ કર્યું, ત્યારે બાબિલની નદીઓ પાસે, ત્યાં અમે બેસીને રડ્યા. 2વેલાનાં વૃક્ષો પર ત્યાં અમે અમારી વીણાઓ લટકાવી. 3કારણ, ત્યાં અમને કેદ કરનારાઓએ અમારી પાસે ગીતોની માગણી કરી, અને અમને રિબાવનારાઓએ આનંદની માગણી કરી, અને કહ્યું, “અમને સિયોનનું કોઈ એક ગીત ગાઓ!”
4પરદેશમાં અમે આપણા પિતાનું ગીત કેવી રીતે ગાઈ શકીએ? 5હે યરુશાલેમ, જો હું તને ભૂલી જાઉં, તો મારો જમણો હાથ પોતાનું કૌશલ ભૂલી જાય. 6જો હું તને યાદ ન કરું, જો હું યરુશાલેમને મારા સર્વોચ્ચ આનંદથી ઉપર ન રાખું, તો મારી જીભ મારા તાળવે ચોંટી જાય.
7હે અમારા પિતા, યરુશાલેમ પડ્યું તે દિવસના સંબંધમાં અદોમીઓની વિરુદ્ધ યાદ કરો; તેઓએ કેવું કહ્યું, “તોડી પાડો! તોડી પાડો! એના પાયા સુધી તોડી પાડો!” 8હે બાબિલની દીકરી, જે નાશ પામવા નિર્મિત છે, ધન્ય છે તે, જે તેં અમારી સાથે કર્યું તેનો બદલો તને વાળે! 9ધન્ય છે તે, જે તારાં નાનાં બાળકોને પકડીને ખડક પર પટકે! a a v9 ઈસુએ ન્યાય માટેની પોકારને વધસ્તંભ પર લઈ જઈને, “હે પિતા, તેઓને માફ કરો” એવી પ્રાર્થના કરી — અને પોતાના લોકોને પોતાના શત્રુઓને પ્રેમ કરવાનું શીખવ્યું. દેશનિકાલ થયેલાઓનો પ્રામાણિક ક્રોધ આપણા પિતા પાસે લાવવામાં આવે છે, જે એકલા જ એનો જવાબ આપી શકે છે.
