ਜ਼ਬੂਰ 137

137 ¹ ਬਾਬੁਲ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੀਯੋਨ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕੀਤਾ। ² ਬੇਦ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਰਬਤਾਂ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀਆਂ। ³ ਕਿਉਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਥੋਂ ਗੀਤ ਮੰਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, “ਸਾਨੂੰ ਸੀਯੋਨ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗਾ ਕੇ ਸੁਣਾਓ!”

⁴ ਅਸੀਂ ਪਰਾਏ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਗੀਤ ਕਿਵੇਂ ਗਾਈਏ? ⁵ ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ। ⁶ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਤਾਲੂ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਚੇਤੇ ਨਾ ਰੱਖਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਖਾਂ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ।

⁷ ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਅਦੋਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਰੱਖੋ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਓ! ਇਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਓ! ਇਸ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਤੱਕ ਢਾਹ ਦਿਓ!” ⁸ ਹੇ ਬਾਬੁਲ ਦੀਏ ਧੀਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਬਦਲਾ ਦੇਵੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ! ⁹ ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਚਟਾਨ ਨਾਲ ਪਟਕਾ ਦੇਵੇ! ^a a v9 ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਤੱਕ ਲੈ ਗਏ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, “ਹੇ ਪਿਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ” — ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।