Ny Fiderana Avy amin’ny Fo Manontolo nataon’i Davida
An’i Davida.
Misaotra ny Rainy i Davida satria namaly tamin'ny andro niantsoany ary nampahery azy. Ny fandinihana eo afovoany dia safidy: na dia avo aza izy, dia mijery ny ambany ary mampiala ny miavonavona. Vitany ny nanombohany ao amin'ny fiainana.
138 1Hidera Anao amin’ny foko manontolo aho; eo anoloan’ireo andriamanitra no hihirako ny fiderana Anao. 2Hiankohoka manatrika ny tempolinao masina aho ary hisaotra ny anaranao noho ny famindrampo sy ny fahatokianao, fa nasandratrao ambonin’ny anaranao rehetra ny teninao. 3Tamin’ny andro niantsoako dia namaly ahy Ianao; nampahasahy ahy Ianao, ka nisy hery tao amin’ny aiko.
4Hidera Anao, Raiko ô, ny mpanjaka rehetra amin’ny tany, fa nandre ny teny avy amin’ny vavanao izy ireo. 5Hihira ny lalan’i Raintsika izy ireo, fa lehibe ny voninahitr’i Raintsika. 6Na dia ambony aza i Raintsika, dia mijery ny ambany Izy, fa ny mpiavonavona kosa dia fantany eny lavitra eny.
7Na dia mandeha eo afovoan’ny fahoriana aza aho, dia mitahiry ny aiko Ianao; maninjitra ny tananao hanohitra ny fahatezeran’ny fahavaloko Ianao, ary ny tananao ankavanana no mamonjy ahy. 8Hotanterahin’i Raintsika ny fikasany ho ahy; maharitra mandrakizay ny famindrampo Aminao, Raiko ô. Aza avelanao ny asan’ny tananao.
