Uwielbienie Dawida z całego serca
Dawidowy.
Dawid dziękuje swojemu Ojcu, że odpowiedział w dniu, w którym wołał, i dodał mu odwagi. W centrum stoi spostrzeżenie o upodobaniu: choć wywyższony, patrzy na pokornych, a pysznych trzyma na dystans. Dokańcza to, co rozpoczął w ludzkim życiu.
138 1Będę cię wysławiał z całego serca; wobec bogów będę ci śpiewał na chwałę. 2Pokłonię się ku twojej świętej świątyni i będę dziękował twojemu imieniu za twoją wierną miłość i twoją wierność, bo wywyższyłeś swoje słowo ponad całe swoje imię. 3W dniu, gdy wołałem, odpowiedziałeś mi; dodałeś mi odwagi, siły w mojej duszy.
4Wszyscy królowie ziemi będą cię wysławiać, mój Ojcze, bo usłyszeli słowa twoich ust. 5Będą opiewać drogi naszego Ojca, bo wielka jest chwała naszego Ojca. 6Choć nasz Ojciec jest wywyższony, patrzy na uniżonego, lecz wyniosłego zna z daleka.
7Choć chodzę pośród niedoli, ty zachowujesz moje życie; wyciągasz swoją rękę przeciw gniewowi moich wrogów, a twoja prawica mnie wybawia. 8Nasz Ojciec dokona swojego zamiaru dla mnie; twoja wierna miłość, mój Ojcze, trwa na wieki. Nie opuszczaj dzieła swoich rąk.
