Mantenna Ngarengkeng kana Pamentana

Sanggakeun hatur nuhun ti jalma anu salamet ka Rama-Na. Tali-tali maot geus beuki pageuh ngabeulit waktu manehna sasambat sarta didangukeun, ku kituna manehna mutuskeun rek terus sasambat salila hirupna. Manehna nanya naon anu bisa dibikeun deui, sarta ngajawab ku cangkir anu diangkat jeung nadar anu dicumponan di hareupeun balarea.

Pasal 116.

Abdi mikaasih ka Rama abdi, karana Mantenna ngadangu kana sora abdi, kana panyambat abdi menta piwelas. Karana Mantenna geus ngarengkeng kana pamenta abdi, abdi rek sasambat ka Mantenna salila abdi hirup. Tambang maot ngabarengkep abdi; kasangsaraan kubur nyangkerem abdi; abdi kaserab ku kabingung jeung kasedih. Tuluy abdi sasambat kana jenengan Rama abdi: “Nun Ama, abdi nyuhunkeun, mugi jiwa abdi disalametkeun!” Rama urang teh jembar ku kurnia, sarta adil; Rama urang pinuh ku piwelas. Rama abdi ngaraksa jalma nu polos; waktu abdi katindih, Mantenna nyalametkeun abdi. Mulang deui, he jiwa kami, kana katengtreman maneh, karana Rama urang geus kacida sae ka maneh. Karana Mantenna geus nyalametkeun jiwa abdi tina maot, panon abdi tina cipanon, suku abdi tina titajong. Abdi rek leumpang di payuneun Rama abdi di tanah nu jalmana harirup. Abdi percaya, sanajan basa abdi ngomong, “Abdi kacida sangsarana”; dina kabingung, abdi ngomong, “Sakabeh jalma teh tukang bohong.” Naon anu bisa dibaleskeun ku abdi ka Rama abdi pikeun sagala kasaean Mantenna ka abdi? Abdi rek ngangkat gelas kasalametan sarta sasambat kana jenengan Rama abdi. Abdi rek nedunan jangji abdi ka Rama abdi di hareupeun sakabeh umat Mantenna. Ajen pisan pikeun Rama abdi mah maotna jalma-jalma nu satia ka Mantenna. Nun Ama, abdi teh saestuna abdi Ama; abdi teh abdi Ama, putra ti amba istri Ama. Ama geus nyalangkeun ranté abdi. Abdi rek ngahaturkeun ka Ama kurban panarima nuhun sarta sasambat kana jenengan Rama abdi. Abdi rek nedunan jangji abdi ka Rama abdi di hareupeun sakabeh umat Mantenna, di palataran bumi Rama abdi, di tengah-tengah maraneh, he Yerusalem. Haleluya!