Bana Kulak Verdi
Kurtulan birinin Babası'na teşekkürü. Seslendiğinde ve işitildiğinde ölümün ipleri sıkışmıştı; bu yüzden yaşadığı sürece seslenmeyi sürdürmeye karar verir. Karşılığında ne verebileceğini sorar ve yanıtı, kaldırılan bir kâse ile herkesin önünde ödenen adaklardır.
116 1Babam'ı seviyorum, çünkü sesimi, merhamet için yakarışlarımı duyuyor. 2Kulağını bana eğdiği için, yaşadığım sürece O'na sesleneceğim. 3Ölüm ipleri beni sardı; ölüler diyarının dehşeti beni kıskacına aldı; sıkıntı ve keder içinde bunaldım. 4O zaman Babam'ın adını andım: «Ey Babam, yalvarırım sana, canımı kurtar!» 5Babamız lütufkârdır ve doğrudur; Babamız şefkatle doludur. 6Babam saf insanları korur; düşkün duruma düştüğümde beni kurtardı. 7Dön, ey canım, rahatına, çünkü Babam sana çok iyilik etti. 8Çünkü canımı ölümden, gözlerimi yaştan, ayaklarımı tökezlemekten kurtardın. 9Yaşayanlar diyarında, Babam'ın huzurunda yürüyeceğim. 10İman ettim, «Ağır sıkıntı içindeyim» dediğimde bile; 11Şaşkınlık içinde, «Herkes yalancı» dedim. 12Bana yaptığı bunca iyiliğe karşılık Babam'a ne verebilirim? 13Kurtuluş kâsesini kaldıracak ve Babam'ın adını anacağım. 14Babam'a adadıklarımı bütün halkının önünde yerine getireceğim. 15Babam'ın gözünde değerlidir sadık kullarının ölümü. 16Ey Babam, gerçekten senin kulunum; kulunum ben, cariyenin oğluyum. Zincirlerimi çözdün. 17Sana şükran kurbanı sunacak ve Babam'ın adını anacağım. 18Babam'a adadıklarımı bütün halkının önünde yerine getireceğim, 19Babam'ın evinin avlularında, senin ortanda, ey Yeruşalim. Haleluya!
