Efa vita pirinty
Boky

Nanatory ny sofiny tamiko Izy

Fisaorana avy amin'ny olona tafavoaka velona ho an'ny Rainy. Efa nihamafy ny tadin'ny fahafatesana tamin'ny niantsoany ka re, ka nanapa-kevitra izy fa hiantso mandritra ny androm-piainany. Manontany izy hoe inona no azony atolotra, ary mamaly amin'ny fanonganana kapoaka sy ny fanefena ny voady eo imason'ny besinimaro.

Toko 116.

Tiako ny Raiko, satria mandre ny feoko Izy, dia ny fitalahoako famindrampo. Satria nanatory ny sofiny tamiko Izy, dia hiantso Azy aho raha mbola velona. Nanodidina ahy ny tadin’ny fahafatesana; nihazona ahy ny fanaintain’ny fasana; resy aho noho ny fahoriana sy ny alahelo. Dia niantso ny anaran’ny Raiko aho hoe: « Raiko ô, mitalaho aminao aho, vonjeo ny fanahiko! » Mamindra fo sy marina ny Raintsika; be fiantrana ny Raintsika. Miaro ny kely saina ny Raiko; rehefa nietry aho, dia namonjy ahy Izy. Miverena any amin’ny fitsaharanao, ry fanahiko, fa nanao soa be taminao ny Raiko. Fa nanafaka ny fanahiko tamin’ny fahafatesana Ianao, ny masoko tamin’ny ranomaso, ny tongotro tamin’ny fahalavoana. Hhandeha eo anatrehan’ny Raiko aho any amin’ny tanin’ny velona. Nino aho, na dia hoy aza aho: « Tena voahory mafy aho »; tamin’ny fihorohoroako dia hoy aho: « Mpandainga ny olona rehetra. » Inona no hamaliako ny Raiko noho ny soa rehetra nataony tamiko? Hanainga ny kapoaky ny famonjena aho ka hiantso ny anaran’ny Raiko. Hanefa ny voady nataoko amin’ny Raiko aho eo anatrehan’ny olony rehetra. Sarobidy amin’ny Raiko ny fahafatesan’ny olony mahatoky. Raiko ô, tena mpanomponao tokoa aho; mpanomponao aho, zanaky ny mpanompovavinao. Navahanao ny fatorako. Hanolotra sorona fisaorana aminao aho ka hiantso ny anaran’ny Raiko. Hanefa ny voady nataoko amin’ny Raiko aho eo anatrehan’ny olony rehetra, ao amin’ny kianjan’ny tranon’ny Raiko, eo aminao, ry Jerosalema. Haleloia!