هن پنهنجو ڪن مون ڏانهن ڌريو
پنهنجي پيءُ لاءِ بچي نڪتل ماڻهوءَ جو شڪرانو. موت جون رسيون ڪسجي چڪيون هيون جڏهن هن سڏ ڪيو ۽ ٻُڌو ويو، تنهنڪري هو فيصلو ڪري ٿو ته جيستائين جيئرو آهي سڏيندو رهندو. هو پڇي ٿو ته ڇا موٽائي سگهان ٿو، ۽ جواب ۾ مٿي کنيل پيالو ۽ عوام آڏو پوريون ڪيل واعدا پيش ڪري ٿو.
116 1آءٌ پنهنجي پيءُ سان پيار ڪريان ٿو، ڇاڪاڻ تہ هو منهنجو آواز ٻڌي ٿو، منهنجي رحم لاءِ ڪيل فريادون ٻڌي ٿو. 2ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجو ڪن مون ڏانهن ڌريو، تنهنڪري آءٌ جيستائين جيئرو آهيان کيس سڏيندو رهندس. 3موت جي رسين مون کي ويڙهي ورتو؛ قبر جي اذيت مون کي جڪڙي ورتو؛ آءٌ ڏک ۽ غم هيٺان دٻجي ويس. 4پوءِ مون پنهنجي پيءُ جو نالو وٺي سڏيو تہ ”اي منهنجا بابا، آءٌ تو کي عرض ٿو ڪريان، منهنجي جان بچاءِ!“ 5اسان جو پيءُ فضل وارو ۽ سچار آهي؛ اسان جو پيءُ رحم سان ڀرپور آهي. 6منهنجو پيءُ سادن جي نگهباني ڪري ٿو؛ جڏهن آءٌ لاچار ٿي پيس تڏهن مون کي بچايائين. 7اي منهنجي جان، پنهنجي آرام ڏانهن موٽي اچ، ڇاڪاڻ تہ منهنجي پيءُ تو سان ڏاڍي ڀلائي ڪئي آهي. 8ڇاڪاڻ تہ تو منهنجي جان کي موت کان، منهنجين اکين کي ڳوڙهن کان، منهنجن پيرن کي ٿاٻڙجڻ کان بچايو آهي. 9آءٌ جيئرن جي ديس ۾ منهنجي پيءُ جي حضور ۾ هلندو رهندس. 10مون ايمان رکيو، ان وقت بہ جڏهن مون چيو تہ ”آءٌ سخت ڏکايل آهيان“؛ 11پنهنجي گهبراهٽ ۾ مون چيو تہ ”هر ماڻهو ڪوڙو آهي.“ 12منهنجي پيءُ جي مون تي سڀني ڀلائين جي بدلي ۾ آءٌ کيس ڇا موٽائي ڏيان؟ 13آءٌ نجات جو پيالو مٿي کڻندس ۽ منهنجي پيءُ جو نالو وٺي سڏيندس. 14آءٌ منهنجي پيءُ سان ڪيل پنهنجيون نذرون سندس سڀني ماڻهن جي سامهون پوريون ڪندس. 15منهنجي پيءُ جي نظر ۾ سندس وفادارن جو موت قيمتي آهي. 16اي منهنجا بابا، آءٌ ضرور تنهنجو ٻانهو آهيان؛ آءٌ تنهنجو ٻانهو، تنهنجي ٻانهيءَ جو پٽ آهيان. تو منهنجيون زنجيرون کولي ڇڏيون آهن. 17آءٌ تو کي شڪرگذاري جي قرباني پيش ڪندس ۽ منهنجي پيءُ جو نالو وٺي سڏيندس. 18آءٌ منهنجي پيءُ سان ڪيل پنهنجيون نذرون سندس سڀني ماڻهن جي سامهون پوريون ڪندس، 19منهنجي پيءُ جي گهر جي آڱڻن ۾، اي يروشلم، تنهنجي وچ ۾. هللويا!
