እዝኑ ናባይ ኣዘንበለ

ናይ ሓደ ዝደሓነ ሰብ ናብ ኣቦኡ ዘቕርቦ ምስጋና። ፀዊዑ ምስ ተሰምዐ ገመድ ሞት ተጠምጢሙ ነይሩ፥ ስለዙይ ብህይወት ክሳዕ ዘሎ ኽፅውዕ ወሰነ። እንታይ ክመልስ ከም ዝኽእል ይሓትት፥ ዝተልዓለ ፅዋዕን ኣብ ቅድሚ ኵሉ ዝተፈፀመ መብፅዓን ድማ ይምልስ።

ምዕራፍ 116።

ድምፀይ፥ ናይ ምሕረት ጥርዐይ ይሰምዕ እዩ እሞ፥ ንኣቦይ እፈትዎ እየ። እዝኑ ናባይ ስለ ዘዘንበለ፥ ብህይወት ክሳዕ ዘለኹ ክፅውዖ እየ። ገመድ ሞት ኣብ ዙርያይ ተጠምጠመ፤ ፃዕሪ መቓብር ሓዘኒ፤ ብፀበባን ብሓዘንን ተሰዓርኩ። ሽዑ ስም ኣቦይ ፀዋዕኩ፦ “ኦ ኣቦይ፥ እልምነካ ኣለኹ፥ ንነፍሰይ ኣናግፋ!” ኣቦና ራህሩህን ፃድቕን እዩ፤ ኣቦናውን መሓሪ እዩ። ኣቦይ ነቶም ህፃናት ይሕልዎም፤ ተዋሪደ እንተለኹ ኣድሓነኒ። ኦ ነፍሰይ፥ ናብ ዕረፍትኺ ተመለሲ፥ ኣቦይ የመና ፅቡቕ ጌሩልኪ እዩ እሞ። ንነፍሰይ ካብ ሞት፥ ንኣዒንተይ ካብ ንብዓት፥ ንኣእጋረይ ካብ ምዕንቃፍ ኣናጊፍካያ ኢኻ እሞ። ኣብ ቅድሚ ኣቦይ፥ ኣብ ምድሪ ህያዋን ክመላለስ እየ። ኣመንኩ፥ ከምዙይ ኢለ እኳ እንተ በልኩ፦ “የመና ተጨኒቐ ኣለኹ”፤ ብድንጋፀይ ከምዙይ በልኩ፦ “ኵሉ ሰብ ሓሳዊ እዩ።” ስለ ኵሉ ዝገበረለይ ፅቡቕ፥ ንኣቦይ እንታይ ክመልሰሉ እየ? ፅዋዕ ምድሓን ከልዕል፥ ስም ኣቦይውን ክፅውዕ እየ። መብፅዓይ ንኣቦይ፥ ኣብ ቅድሚ ኵሉ ህዝቡ ክፍፅም እየ። ሞት እቶም እሙናቱ፥ ኣብ ቅድሚ ኣቦይ ክቡር እዩ። ኦ ኣቦይ፥ ብሓቂ ባርያኻ እየ፤ ባርያኻ፥ ወዲ ኣገልጋሊትካ እየ። ንመቝሐይ ፈቲሕካዮ ኢኻ። መስዋእቲ ምስጋና ከቕርበልካ፥ ስም ኣቦይውን ክፅውዕ እየ። መብፅዓይ ንኣቦይ፥ ኣብ ቅድሚ ኵሉ ህዝቡ ክፍፅም እየ፤ ኣብ ቀፅሪ ቤት ኣቦይ፥ ኣብ ማእኸልኪ፥ ኦ ኢየሩሳሌም። ሃሌ ሉያ!