Bilangan 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Rama urang ngandika ka Musa:

²“Parentahkeun ka urang Israil sangkan ngusir ti pasanggrahan sing saha anu katerap panyakit kulit, sing saha anu ngaluarkeun leleh tina awakna, jeung sing saha anu najis ku mayit. ³Usir boh lalaki boh awewe; usir ka luareun pasanggrahan, supaya maranehna ulah nganajiskeun pasanggrahanana, tempat Kami jumeneng di tengah-tengahna.”

⁴Urang Israil ngalampahkeun kitu, ngusir maranehna ka luareun pasanggrahan; sakumaha anu didawuhkeun ku Rama urang ka Musa, kitu anu dilampahkeun ku urang Israil.

Ngaku Dosa jeung Mayar Ganti Rugi

⁵Geus kitu Rama urang ngandika ka Musa:

⁶“Bejakeun ka urang Israil: Lamun aya lalaki atawa awewe nyieun salah sakur dosa manusa, nepi ka henteu satia ka Kami, eta jelema teh dosa. ⁷Maranehna kudu ngaku dosa anu dijieunna, mayar lunas ganti rugi tina kasalahanana, ditambah saperlimana, tuluy dibikeun ka anu dirugikeun. ⁸Tapi lamun eta jelema teu boga baraya pikeun narima ganti rugi, eta teh jadi hak Kami sarta diserenkeun ka imam, kitu deui domba jalu panebus dosa anu dipake nebus eta jelema anu salah. ⁹Unggal pangbakti tina sakabeh pamere suci urang Israil anu dibawa ka imam teh jadi hak imam. ¹⁰Pamere suci unggal jelema tetep jadi milikna sorangan; naon anu dibikeun ka imam teh jadi hak imam.”

Pacoban pikeun Rasa Timburu

¹¹Geus kitu Rama urang ngandika ka Musa:

¹²“Caritakeun ka urang Israil, bejakeun ka maranehna: Lamun aya pamajikan salah saurang lalaki anu nyimpang jeung teu satia ka salakina, ¹³sarta aya lalaki sejen anu ngagauli manehna, disumputkeun ti salakina, jeung teu kanyahoan sanajan manehna geus najis—euweuh saksi anu ngalawan manehna, jeung teu kaberik keur ngalakonanana, ¹⁴tuluy salakina kaasupan rasa timburu, nepi ka timburu ka pamajikanana anu geus najis; atawa manehna kaasupan rasa timburu, nepi ka timburu sanajan pamajikanana henteu najis. ¹⁵Eta lalaki kudu mawa pamajikanana ka imam, jeung kudu mawa pangbakti pikeun manehna: kira-kira dua liter tipung jelai. Ulah dikucuran minyak jeung ulah diteundeunan menyan, sabab eta teh kurban gandum tina timburu, kurban gandum pangeling-eling, anu ngelingan kana kasalahan. ¹⁶Imam kudu ngadeukeutkeun eta awewe sarta nangtungkeun manehna di payuneun Rama urang. ¹⁷Imam kudu nyokot cai suci dina kendi taneuh, nyokot kekebul tina lante Kemah Suci, tuluy diasupkeun kana cai tea. ^a a v17 Upacara cai pait ieu teh hiji pacoban ti Allah: lamun eta awewe salah, manehna bakal meunang balai dina awakna; ari lamun teu salah, manehna moal cilaka. ¹⁸Imam kudu nangtungkeun eta awewe di payuneun Rama urang, ngudar buukna, sarta nunda kurban gandum pangeling-eling—kurban timburu—kana leungeunna, sedengkeun imam nyekel cai pait anu matak nurunkeun panyapa. ¹⁹Imam kudu nyumpah manehna sarta ngomong ka manehna: ‘Lamun euweuh lalaki anu geus ngagauli maneh, jeung maneh teu nyimpang sarta teu nganajiskeun maneh sorangan sajeroning kakawasaan salaki, sing bebas tina cai pait anu matak nurunkeun panyapa ieu. ²⁰Tapi lamun maneh nyimpang ti salaki, nganajiskeun maneh sorangan, jeung aya lalaki lian ti salaki maneh anu geus ngagauli maneh.’ ²¹Geus kitu imam kudu ngiket eta awewe ku sumpah panyapa ieu, ngomong: Mugi Rama ngajadikeun maneh jadi panyapa jeung aeb di antara bangsa maneh, nalika Mantenna ngajadikeun pingping maneh ngorotan jeung beuteung maneh busung. ²²Mugi cai anu matak nurunkeun panyapa ieu asup kana awak maneh, nepi ka beuteung maneh busung jeung pingping maneh ngorotan. Geus kitu eta awewe kudu ngomong, ‘Amin, amin.’

²³“Geus kitu imam nuliskeun panyapa-panyapa ieu dina gulungan, tuluy diseuseuhan kana cai pait tea. ²⁴Manehna kudu nginuman eta awewe ku cai pait anu matak nyapa; cai anu nyapa tea bakal asup ka manehna, nepi ka ngabalukarkeun kasangsaraan anu pait. ²⁵Imam nyokot kurban gandum timburu tina leungeun eta awewe, ngangkat-ngangkatkeunana di payuneun Rama urang, tuluy dibawa ka altar. ²⁶Imam nyokot sakeupeul tina kurban gandum tea, nya eta bagian pangeling-elingna, tuluy dibeuleum dina altar, sanggeus kitu nginuman eta awewe ku cai tea. ²⁷Sanggeus manehna nginuman cai tea, lamun manehna geus nganajiskeun dirina sarta teu satia ka salakina, cai anu matak nurunkeun panyapa tea bakal asup ka manehna, nepi ka ngabalukarkeun kasangsaraan anu pait: beuteungna bakal busung, pingpingna ngorotan, sarta manehna bakal jadi panyapa di antara bangsana. ²⁸Tapi lamun eta awewe henteu nganajiskeun dirina sarta beresih, manehna bebas tina salah sarta bakal bisa ngandung anak.

²⁹“Ieu teh hukum ngeunaan timburu: nalika pamajikan anu aya dina kakawasaan salakina nyimpang sarta nganajiskeun dirina, ³⁰atawa nalika rasa timburu nyerang hiji lalaki nepi ka timburu ka pamajikanana: lalaki tea kudu nangtungkeun pamajikanana di payuneun Rama urang, sarta imam kudu ngalampahkeun sakabeh hukum ieu ka manehna. ³¹Salakina bakal bebas tina salah, tapi awewe tea bakal nanggung dosana sorangan.”