اعداد 5

5 ¹پدر ما با موسی سخن گفت:

²«به بنی‌اسرائیل فرمان بده که هر کس را که بیماریِ پوستی دارد، و هر که جریانی دارد، و هر که از تماس با مرده نجس شده است، از اردوگاه بیرون فرستند. ³چه مرد و چه زن، همه را بیرون فرستید؛ ایشان را به بیرونِ اردوگاه بفرستید تا اردوگاهِ خود را نجس نسازند، جایی که من در میانشان ساکنم.»

⁴بنی‌اسرائیل چنین کردند و ایشان را به بیرونِ اردوگاه فرستادند؛ همان‌گونه که پدر ما به موسی گفته بود، بنی‌اسرائیل چنان کردند.

اعتراف و جبران

⁵آنگاه پدر ما با موسی سخن گفت:

⁶«به قوم اسرائیل بگو: هرگاه مرد یا زنی هر گناهی را که آدمیان مرتکب می‌شوند به جا آورد و به من خیانت ورزد، آن شخص مجرم است. ⁷باید به گناهی که کرده‌اند اعتراف کنند، و خسارتِ آن خطا را به‌تمامی بازپرداخت کنند و یک‌پنجم بر آن بیفزایند و به کسی که به او ستم کرده‌اند بدهند. ⁸اما اگر آن شخص خویشاوندی نداشته باشد که خسارت را دریافت کند، آن از آنِ من است و به کاهن می‌رسد، علاوه بر قوچِ کفّاره‌ای که برای آن مجرم گذرانده می‌شود. ⁹هر هدیه‌ای از میانِ همهٔ هدایای مقدّسِ اسرائیل که نزد کاهن آورده شود، از آنِ اوست. ¹⁰هدایای مقدّسِ هر کس از آنِ خودِ اوست؛ آنچه کسی به کاهن بدهد، از آنِ کاهن است.»

آزمونِ غیرت

¹¹آنگاه پدر ما با موسی سخن گفت:

¹²«به بنی‌اسرائیل سخن بگو و به ایشان بگو: اگر زنِ کسی از راه به در رود و به او خیانت ورزد، ¹³و مردی دیگر با او همبستر شود، پنهان از چشمِ شوهرش، و او با آنکه نجس شده پنهان بماند—و شاهدی بر ضدّ او نباشد و در حینِ عمل گرفتار نشده باشد، ¹⁴و روحِ غیرت بر شوهر مستولی شود و بر زنِ خود که نجس شده است غیرت ورزد؛ یا روحِ غیرت بر او مستولی شود و بر زنِ خود غیرت ورزد، هرچند او نجس نشده باشد، ¹⁵آن مرد باید زنِ خود را نزد کاهن بیاورد، همراه با هدیه‌اش: نزدیک به دو لیتر آردِ جو. نباید روغن بر آن بریزد و کندر بر آن ننهد، زیرا این هدیهٔ آردیِ غیرت است، هدیهٔ آردیِ یادآوری که گناه را به یاد می‌آورد. ¹⁶کاهن او را نزدیک بیاورد و در حضورِ پدر ما قرار دهد. ¹⁷کاهن آبِ مقدّس را در ظرفی سفالین بگیرد، و از خاکِ کفِ خیمه بردارد و در آن آب بریزد. ^a a v17 این آیینِ آبِ تلخ نوعی آزمونِ الهی بود: اگر آن زن گناهکار می‌بود، آسیبِ جسمی می‌دید؛ و اگر بی‌گناه می‌بود، آسیبی نمی‌دید. ¹⁸کاهن آن زن را در حضورِ پدر ما بر پا دارد، و گیسویش را بگشاید، و هدیهٔ آردیِ یادآوری—یعنی هدیهٔ غیرت—را در دستانش بگذارد، در حالی که خودْ آبِ تلخِ لعنت‌آور را به دست دارد. ¹⁹کاهن او را قسم دهد و به او بگوید: ‹اگر مردی با تو همبستر نشده، و تو زیرِ اختیارِ شوهرت از راه به در نرفته و خود را نجس نساخته‌ای، از این آبِ تلخِ لعنت‌آور بَری باش. ²⁰اما اگر زیرِ اختیارِ شوهرت از راه به در رفته و خود را نجس ساخته‌ای، و مردی جز شوهرت با تو همبستر شده است.› ²¹آنگاه کاهن آن زن را به این سوگندِ لعنت مقیّد سازد و بگوید: پدر تو را در میانِ قومت به لعنت و رسوایی بدل کند، آنگاه که رانت را بپژمُراند و شکمت را متورّم سازد. ²²این آبِ لعنت‌آور به درونِ بدنت درآید و شکمت را متورّم و رانت را تباه سازد. آنگاه آن زن باید بگوید: ‹آمین، آمین.›

²³«آنگاه کاهن این لعنت‌ها را بر طوماری بنویسد و آنها را در آبِ تلخ بشوید. ²⁴و آن زن را وادار سازد که آبِ تلخِ لعنت‌آور را بنوشد؛ و آن آبِ لعنت‌آور در او درآید و رنجی تلخ پدید آورد. ²⁵کاهن هدیهٔ آردیِ غیرت را از دستِ او بگیرد و آن را در حضورِ پدر ما بجنباند و نزدِ مذبح بیاورد. ²⁶کاهن مشتی از آن هدیهٔ آردی، یعنی سهمِ یادبودِ آن را بردارد و بر مذبح بسوزاند، سپس آن زن را وادار سازد که آب را بنوشد. ²⁷پس از آنکه او را وادار به نوشیدنِ آب کرد، اگر آن زن خود را نجس ساخته و به شوهرش خیانت ورزیده باشد، آبِ لعنت‌آور در او درآید و رنجی تلخ پدید آورد: شکمش متورّم و رانش پژمرده شود، و او در میانِ قومش لعنت گردد. ²⁸اما اگر آن زن خود را نجس نساخته و پاک باشد، بی‌گناه شمرده می‌شود و صاحبِ فرزندان خواهد شد.

²⁹«این است شریعتِ غیرت: هرگاه زنی که زیرِ اختیارِ شوهرِ خویش است از راه به در رود و خود را نجس سازد، ³⁰یا هرگاه روحِ غیرت مردی را فراگیرد و او بر زنِ خود غیرت ورزد: آن مرد زن را در حضورِ پدر ما بر پا دارد، و کاهن تمامیِ این شریعت را دربارهٔ او به جا آورد. ³¹آن مرد از گناه بَری خواهد بود، اما آن زن بارِ گناهِ خویش را خواهد کشید.»