اعداد 6

6 ¹آنگاه پدر ما به موسیٰ گفت:

²«به بنی‌اسرائیل بگو: هرگاه مرد یا زنی نذری خاص، یعنی نذرِ نذیره، کند تا خویشتن را برای پدر جدا سازد، ³باید از شراب و مسکرات بپرهیزد، و سرکهٔ شراب یا سرکهٔ مسکرات ننوشد، و هیچ آب انگوری ننوشد، و انگورِ تازه یا خشک نخورد. ⁴در تمام دوران جدایی خود، از هیچ چیزِ درخت انگور، از دانه تا پوست، نخورد.

⁵«در تمام دوران نذرِ جدایی‌اش، تیغ بر سرش نیاید. تا زمانی که آن دوره کامل شود، برای پدر مقدّس است؛ باید موی سر خود را بلند بگذارد.

⁶«در تمام دوران جدایی‌اش برای پدر، نباید به جسدِ مرده نزدیک شود. ⁷حتی برای پدر یا مادر یا برادر یا خواهرِ خود، هنگام مرگشان، خویشتن را نجس نسازد، زیرا تاجِ وقفِ او برای پدر ما بر سرش قرار دارد. ⁸در تمام دوران جدایی‌اش، برای پدر مقدّس است.

⁹«اگر کسی ناگهان در کنارش بمیرد و سرِ وقف‌شده‌اش را نجس سازد، باید در روز طهارتِ خود سرش را بتراشد—در روز هفتم آن را بتراشد. ¹⁰در روز هشتم، دو قمری یا دو جوجه‌کبوتر نزد کاهن، به درِ خیمهٔ اجتماع بیاورد. ¹¹کاهن یکی را برای قربانی گناه و دیگری را برای قربانی سوختنی تقدیم کند و برایش کفّاره نماید، زیرا به سببِ نزدیک شدن به جسدِ مرده گناه کرده است. در همان روز، سرِ خود را دوباره وقف کند. ¹²و روزهای جدایی‌اش را دوباره برای پدر وقف کند و برّه‌ای نرِ یک‌ساله برای قربانی جبران بیاورد؛ روزهای پیشین به حساب نمی‌آید، زیرا دوران جدایی‌اش نجس شده بود.

¹³«این است قانونِ نذیره: چون روزهای جدایی‌اش به پایان رسد، باید به درِ خیمهٔ اجتماع آورده شود. ¹⁴و هدیهٔ خود را به پدر تقدیم کند: یک برّهٔ نرِ یک‌سالهٔ بی‌عیب برای قربانی سوختنی، و یک برّهٔ مادهٔ یک‌سالهٔ بی‌عیب برای قربانی گناه، و یک قوچِ بی‌عیب برای قربانی سلامتی، ¹⁵همراه با سبدی نانِ بی‌خمیرمایه—قرص‌هایی از آردِ مرغوبِ آمیخته با روغن، و نان‌های نازکِ بی‌خمیرمایهٔ اندوده به روغن—به‌علاوهٔ هدیهٔ آردی و هدایای ریختنی‌اش. ¹⁶کاهن آنها را به حضور پدر تقدیم کند و قربانی گناه و قربانی سوختنی را بگذراند. ¹⁷و قوچ را همراه با سبدِ نانِ بی‌خمیرمایه برای قربانی سلامتی به پدر تقدیم کند، و هدیهٔ آردی و ریختنیِ آن را نیز بگذراند. ¹⁸نذیره باید به درِ خیمهٔ اجتماع، سرِ وقف‌شده‌اش را بتراشد و موی وقفِ خود را برگیرد و بر آتشی که زیر قربانی سلامتی است بگذارد. ¹⁹کاهن سردستِ پختهٔ قوچ و یک قرصِ نانِ بی‌خمیرمایه و یک نانِ نازک از سبد را برگیرد و پس از تراشیدنِ موی وقف، آنها را بر دستان نذیره بگذارد. ²⁰کاهن آنها را همچون هدیهٔ جنبانیدنی به حضور پدر ما بجنباند؛ این سهمی مقدّس برای کاهن است، همراه با سینه‌ای که جنبانیده می‌شود و رانی که تقدیم می‌گردد. پس از آن، نذیره می‌تواند شراب بنوشد.

²¹«این است قانونِ نذیره‌ای که نذر می‌کند، یعنی هدیهٔ او به پدر ما برای جدایی‌اش، جدا از آنچه دیگر در توانش باشد. باید بر طبقِ نذرِ خود عمل کند، مطابق قانونِ جدایی‌اش.»

پدر ما بار دیگر سخن می‌گوید

²²آنگاه پدر ما به موسیٰ گفت:

²³«به هارون و پسرانش بگو: بنی‌اسرائیل را چنین برکت دهید. به آنان بگویید: ²⁴«پدرِ تو تو را برکت دهد و تو را محفوظ دارد؛ ^a a v24 کاهن نامِ پدر ما را بر قومِ او می‌نهد. برکتِ سه‌گانهٔ رسولان بازتابِ همین الگوست—فیضِ خداوند ما عیسی مسیح، محبتِ خدا، و رفاقتِ روح‌القدس (دوم قرنتیان ۱۳:۱۴). ²⁵پدرِ تو روی خود را بر تو تابان سازد و بر تو فیض عطا کند؛ ²⁶پدرِ تو با نظرِ لطف بر تو بنگرد و تو را سلامتی بخشد.»

²⁷«پس نامِ مرا بر بنی‌اسرائیل خواهند نهاد، و من ایشان را برکت خواهم داد.»