شمېر 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې،

²”بنى اِسرائيلو ته حُکم وکړه چې هر هغه څوک چې د پوستکى ناروغى لرى، هر هغه چې بهيدنه لرى، او هر هغه چې د مړى په سبب ناپاک وى، د لښکرګاه نه بهر ولېږى. ³نارينه وى کۀ ښځينه، دواړه لرې کړئ؛ د لښکرګاه نه بهر يې ولېږئ، دې دپاره چې هغوئ خپله لښکرګاه ناپاکه نۀ کړى، چرته چې زۀ د هغوئ په مينځ کښې اوسېږم.“

⁴بنى اِسرائيلو همداسې وکړل او د لښکرګاه نه بهر يې ولېږل؛ لکه څنګه چې زمونږ پلار موسىٰ ته فرمائيلى وُو، بنى اِسرائيلو هغه شان وکړل.

اقرار او تاوان ورکول

⁵بيا زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې،

⁶”بنى اِسرائيلو ته ووايه چې کله يو سړے يا يوه ښځه د اِنسانانو د ګناهونو نه کومه ګناه وکړى او زما سره بې وفائى وکړى، نو هغه کس ګُنهګار دے. ⁷نو هغوئ ته پکار دى چې د هغې ګناه اقرار وکړى چې کړې يې ده، او د هغه نقصان پوره تاوان ورکړى، او پرې پينځمه برخه ورزياته کړى، او هغه چا ته يې ورکړى چې نقصان يې ورته رسولے دے. ⁸خو کۀ د هغه کس هيڅ خپلوان نۀ وى چې تاوان ترې واخلى، نو هغه تاوان زما دے او امام ته به ورکولے شى، سربېره پر دې د کفارې هغه مېږ هم چې د ګُنهګار دپاره ورکول کيږى. ⁹د بنى اِسرائيلو د ټولو مقدسو هديو نه هره هغه نذرانه چې امام ته راوړلے شى، د هغۀ ده. ¹⁰د هر چا مقدسې هديې د هغۀ خپلې پاتې کيږى؛ خو څۀ چې څوک امام ته ورکړى، هغه د امام دى.“

د رشک آزمېښت

¹¹بيا زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې،

¹²”بنى اِسرائيلو ته خبرې وکړه او هغوئ ته ووايه چې کۀ د کوم سړى ښځه بې لارې شى او د هغۀ سره بې وفائى وکړى، ¹³او کۀ بل سړے ورسره همبستر شى، او دا د هغې د خاوند نه پټه وى، او هغه ناپاکه شى خو راز يې ونۀ پېژندلے شى — نۀ د هغې خلاف څوک ګواهى ورکوى، او نۀ هغه په دې کار کښې نيولے شوې وى، ¹⁴نو کۀ د رشک روح پر خاوند راشى او هغه په خپله ښځه رشک وکړى چې ناپاکه شوې ده؛ يا د رشک روح پرې راشى او هغه رشک وکړى که څۀ هم هغه ناپاکه شوې نۀ وى، ¹⁵نو هغه سړے دې خپله ښځه امام ته راولى، او د هغې نذرانه دې هم ورسره راوړى: نژدې دوه کيلو د وربشو وړۀ. پر دې دې نۀ غوړى تويوى او نۀ لوبان ږدى، ځکه چې دا د رشک د غلې نذرانه ده، د يادولو د غلې نذرانه ده چې ګناه را ياده کوى. ¹⁶امام دې هغه نژدې راولى او زمونږ پلار په حضور کښې دې يې ودروى. ¹⁷امام دې په خټين لوښى کښې مقدسې اوبۀ واخلى، او د عبادت خېمې د فرش نه دوړې واخلى، او په اوبو کښې يې واچوى. ^a a v17 دا د تروو اوبو رواج د خُدائ پاک له طرفه يو آزمېښت وو: کۀ ښځه ګُنهګاره وه، نو جسمانى نقصان به ورته رسېدلو؛ کۀ بې ګناه وه، نو هيڅ نقصان به ورته نۀ رسېدلو. ¹⁸امام دې هغه ښځه زمونږ پلار په حضور کښې ودروى، د هغې وېښتۀ دې خلاص کړى، او د هغې په لاسونو کښې دې د يادولو د غلې نذرانه کېږدى — يعنې د رشک نذرانه — او پخپله دې هغه تروې اوبۀ په لاس کښې ونيسى چې لعنت راوړى. ¹⁹امام دې هغه قسم ورکړى او ورته ووائى چې، ’کۀ هيڅ سړے درسره همبستر شوے نۀ وى، او تۀ د خپل خاوند د اختيار لاندې بې لارې شوې نۀ يې او ځان دې ناپاک کړے نۀ وى، نو د دې تروو اوبو نه چې لعنت راوړى آزاده شه. ²⁰خو کۀ تۀ د خپل خاوند لاندې بې لارې شوې يې، او ځان دې ناپاک کړے دے، او ستا د خاوند نه علاوه بل سړے درسره همبستر شوے دے.‘ ²¹نو امام دې هغه ښځه په دې د لعنت قسم سره وتړى او ووائى چې، پلار دې تا ستا د خلقو په مينځ کښې لعنت او بدنامى وګرځوى، کله چې هغه ستا ورون وچ کړى او ستا نس پړسوى. ²²دا د لعنت راوړونکې اوبۀ دې ستا په بدن کښې ننوځى، چې ستا نس پړسوى او ستا ورون وچ کړى. بيا دې هغه ښځه ووائى چې، ’آمين، آمين.‘

²³”بيا امام دې دا لعنتونه په يوه طومار باندې وليکى او په تروو اوبو کښې دې يې ومينځى. ²⁴هغه دې ښځې ته هغه تروې، لعنت راوړونکې اوبۀ وروڅکى؛ هغه د لعنت اوبۀ به په هغې کښې ننوځى او تروه تکليف به ورکوى. ²⁵امام دې د هغې د لاس نه د رشک د غلې نذرانه واخلى، زمونږ پلار په حضور کښې دې يې وښوروى، او قربان‌ګاه ته دې يې راوړى. ²⁶امام دې د غلې نذرانې نه يو موړے واخلى، چې د يادګار برخه يې ده، او په قربان‌ګاه باندې دې يې وسوځوى، بيا دې ښځې ته اوبۀ وروڅکى. ²⁷کله چې هغه ورته اوبۀ وروڅکى، نو کۀ هغې ځان ناپاک کړے وى او د خپل خاوند سره يې بې وفائى کړې وى، هغه د لعنت راوړونکې اوبۀ به په هغې کښې ننوځى او تروه تکليف به ورکوى: د هغې نس به پړسيږى، ورون به يې وچ شى، او هغه به د خپل قوم په مينځ کښې لعنت شى. ²⁸خو کۀ هغې ښځې ځان ناپاک کړے نۀ وى او پاکه وى، نو هغه بې ګناه ثابتيږى او اولاد به زېږوى.

²⁹”دا د رشک قانون دے: کله چې يوه ښځه د خپل خاوند لاندې بې لارې شى او ځان ناپاک کړى، ³⁰يا کله چې د رشک روح يو سړے ونيسى او هغه په خپله ښځه رشک وکړى: نو هغه دې خپله ښځه زمونږ پلار په حضور کښې ودروى، او امام دې پر هغې دا ټول قانون نافذ کړى. ³¹خاوند به د ګناه نه آزاد وى، خو ښځه به د خپلې ګناه جواب ورکوى.“