Rama Urang Ngandika
Rama urang nyalira ngadawuhkeun sapuluh pangandika, dimimitian lain ku paménta tapi ku saha Mantenna: Anu geus ngaluarkeun maranehna tina kabudakan. Kasatiaan, jenengan, Sabat, kolot, nyawa, nikah, harta, bebeneran, kahayang. Jalma-jalma menta ka Musa sangkan manéhna nu ngadangukeun pikeun maranehna, sarta Musa asup kana poek mongkléng.
20 1Tuluy Rama urang ngandikakeun sakabeh pangandika ieu:
2“Kami teh Rama maneh, anu geus ngaluarkeun maneh ti tanah Mesir, ti tempat maneh dijadikeun badega.
3“Maneh ulah boga allah-allah sejen di hareupeun Kami.
4“Maneh ulah nyieun arca ukiran, atawa rupa-rupa naon bae anu aya di langit di luhur, di bumi di handap, atawa di jero cai di handapeun bumi. 5Maneh ulah sujud ka eta, jeung ulah ngabakti ka dinya; Kami, Rama maneh, teh Rama anu timburuan, anu numpukeun dosa kolot ka anak-anakna nepi ka turunan katilu jeung kaopat ti jalma-jalma anu ngewa ka Kami, 6tapi maparin asih satia ka rebuan jalma anu nyaraah ka Kami sarta ngestokeun parentah-parentah Kami.
7“Maneh ulah nyebut-nyebut jenengan Rama maneh kalawan sia-sia, sabab Rama urang moal ngabebaskeun tina kasalahan jalma anu nyebut jenengan-Na kalawan sia-sia.
8“Sing inget kana poe Sabat, pikeun nyucikeun eta. 9Genep poe maneh kudu digawe sarta ngalakonan sagala pagawean maneh, 10tapi poe nu katujuh teh Sabat pikeun Rama maneh. Dina poe eta ulah ngalakonan pagawean naon bae — maneh, anak lalaki maneh, anak awewe maneh, badega lalaki atawa badega awewe maneh, sato ingonan maneh, atawa urang asing anu aya di jero gapura maneh. 11Sabab dina genep poe Rama urang geus ngadamel langit, bumi, laut, jeung sagala eusina, tuluy reureuh dina poe nu katujuh; nya eta sababna Rama urang ngaberkahan poe Sabat sarta nyucikeun eta.
12“Sing hormat ka bapa jeung indung maneh, supaya panjang umur maneh di tanah paparin Rama maneh.
13“Maneh ulah maehan jalma.
14“Maneh ulah jinah.
15“Maneh ulah maling.
16“Maneh ulah mere panyaksen palsu ngalawan papada maneh.
17“Maneh ulah mikahayang kana imah batur. Maneh ulah mikahayang kana pamajikan batur, badega lalaki atawa badega awewena, sapi atawa kaldena, atawa naon bae anu jadi boga batur.”
18Sakabeh jalma narenjo gelap, kilat anu ngaburinyay, sora tarompet, jeung gunung anu ngebul haseup. Barang narenjo kitu, maranehna ngadaregdeg sarta narangtung ti kajauhan.
19Maranehna ngomong ka Musa, “Anjeun bae anu nyarios ka abdi sadaya, tangtos didarangukeun. Nanging ulah dugi ka Rama urang anu ngandika ka abdi sadaya, bisi abdi sadaya paraeh.”
20Musa ngalahir ka jalma rea, “Ulah sarieun; Rama urang sumping teh pikeun nguji maraneh, supaya kasieun ka Mantenna matuh dina diri maraneh, sarta maraneh ulah nepi ka migawe dosa.” 21Jalma rea tetep anggang, ari Musa ngadeukeutan ka poek anu meredong tempat Rama urang jumeneng.
Musa Ngadeukeutan
22Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Bejakeun ka urang Israil: Maraneh geus narenjo sorangan yen Kami geus ngandika ka maraneh ti sawarga. 23Maraneh ulah nyieun allah-allah tina perak pikeun disanding jeung Kami, jeung ulah nyieun allah-allah tina emas pikeun maraneh sorangan. 24Jieun pikeun Kami hiji altar tina taneuh, tuluy di dinya kurbankeun kurban beuleuman jeung kurban karapihan maraneh, domba-domba jeung sapi-sapi maraneh. Di mana bae Kami ngajadikeun jenengan Kami diinget-inget, Kami bakal nyumpingan maraneh sarta ngaberkahan maraneh. 25Lamun maraneh nyieun altar tina batu pikeun Kami, ulah diadegkeun tina batu-batu anu dipahat, sabab ngagunakeun parabot maraneh kana eta matak najiskeun eta. 26Maraneh ulah naek kana undak-undakan pikeun nepi ka altar Kami, supaya kabogelan maraneh ulah nepi ka kabuka di dinya.”