Rama kita Ngandika
Rama kita ngandikakake pangandika sepuluh iku piyambak, diwiwiti ora kanthi pamundhut nanging kanthi sapa Panjenengane: Kang ngirid wong-wong mau metu saka pangawulan. Kasetyan, asma, Sabat, wong tuwa, urip, bebojowan, darbek, kayekten, pepenginan. Bangsa iku nyuwun marang Musa supaya ngrungokake kanggo wong-wong mau, lan Musa lumebu ing pepeteng kang kandel.
20 1Banjur Rama kita ngandikakake sakabehing pangandika iki:
2“Aku iki Ramamu, kang wis ngentasake kowe metu saka tanah Mesir, saka omah pangawulan.
3“Aja padha duwe allah liya ana ing ngarsaKu.
4“Aja padha gawe reca tatahan kanggo awakmu dhewe, utawa gambaraning apa wae kang ana ing langit ing dhuwur, ing bumi ing ngisor, utawa ing banyu sangisore bumi. 5Aja padha sujud utawa ngabekti marang iku kabeh; Aku, Ramamu, iki Rama kang butajengan, kang numpahake dosane wong tuwa marang anak-anake nganti tekan turunan kaping telu lan kaping papat saka wong-wong kang sengit marang Aku, 6nanging kang nelakake sih-kadarman marang ewon turunan saka wong-wong kang tresna marang Aku lan netepi pepakonKu.
7“Aja nyebut asmane Ramamu kanthi sembrana, awit Rama kita ora bakal nguwalake saka paukuman marang sapa wae kang nyebut asmane kanthi sembrana.
8“Elinga marang dina Sabat, sarta sucekna. 9Nem dina lawase kowe kudu nyambut gawe lan nindakake sakabehing pagaweanmu, 10nanging dina kapitu iku dina Sabat kagem Ramamu. Ing dina iku aja padha nindakake pagawean apa-apa—kowe, anakmu lanang, anakmu wadon, bature lanang utawa wadon, raja-kayamu, utawa wong manca kang manggon ing sajroning gapuramu. 11Awit sajroning nem dina Rama kita nitahake langit, bumi, segara, lan sakabehing isine, banjur ngaso ing dina kapitu; mulane Rama kita mberkahi dina Sabat sarta nucekake dina iku.
12“Ngajenana bapakmu lan ibumu, supaya dawa umurmu ing tanah kang diparingake Ramamu marang kowe.
13“Aja memateni.
14“Aja laku jina.
15“Aja nyolong.
16“Aja mènèhi paseksi goroh tumrap pepadhamu.
17“Aja melik omahe pepadhamu. Aja melik bojone pepadhamu, bature lanang utawa wadon, sapine utawa kuldine, utawa apa wae kang dadi duweke pepadhamu.”
18Wong akeh kabeh padha nyekseni gludhug, kilat kang pating cleret, swaraning kalasangka, lan gunung kang kekebul. Bareng padha weruh kaya mangkono, banjur padha gumeter lan ngadeg saka kadohan.
19Wong-wong mau banjur padha matur marang Nabi Musa: “Panjenengan kemawon ingkang ngandika dhateng kula sadaya, kula sami badhe mirengaken. Nanging sampun ngantos Rama kita piyambak ingkang ngandika dhateng kula sadaya, mindhak kula sami pejah.”
20Nabi Musa banjur ngandika marang wong-wong mau: “Aja padha wedi; Rama kita wis rawuh prelu nyoba kowe kabeh, supaya kowe tansah wedi-asih marang Panjenengane, lan kowe ora padha nggawe dosa.” 21Wong-wong mau padha tetep ana ing kadohan, dene Nabi Musa nyedhaki pepeteng kang kandel, ing papan dununge Rama kita.
Nabi Musa Nyedhak
22Banjur Rama kita ngandika marang Nabi Musa: “Kandhakna marang wong Israel mangkene: Kowe wis padha nyipati dhewe, yen Aku wis ngandika marang kowe kabeh saka ing swarga. 23Aja padha gawe allah saka salaka kang kokjejerake karo Aku, lan aja gawe allah saka emas kanggo awakmu dhewe. 24Gawea misbyah kanggo Aku saka lemah, lan ing kono kurbanna kurban obaranmu lan kurban kaslametanmu, wedhus-wedhus lan sapi-sapimu. Ing ngendi wae Aku ndadekake asmaKu dielingi, Aku bakal nekani kowe lan mberkahi kowe. 25Manawa kowe gawe misbyah watu kanggo Aku, aja mbangun saka watu tatahan, awit nalika kowe migunakake pirantimu marang watu iku, kowe najisake misbyah mau. 26Aja munggah menyang misbyahKu liwat undhak-undhakan, supaya wewadimu ora katon ing misbyah mau.”