Israel Tekan ing Gunung Sinai
Ing Sinai Rama kita ngandika yen Panjenengane wis ngemban wong-wong mau ing swiwine manuk garudha lan nggawa marang Panjenengane, sarta ngaturake prajanjian: dadi darbeke kang pinunjul, sawijining karajan para imam. Bangsa iku padha adus lan ngenteni telung dina, lan gunung iku gonjang-ganjing dening geni, kukus lan swarane kalasangka kang saya sora.
19 1Ing sasi katelu sawuse wong Israel padha metu saka ing tanah Mesir, ing dina iku uga, wong-wong mau padha tekan ing ara-ara samun Sinai. 2Wong-wong mau padha budhal saka ing Refidim, tumuli tekan ing ara-ara samun Sinai, banjur padha masang tarub ing kono; wong Israel padha masang tarub ngadhepi gunung mau.
3Musa banjur munggah sowan ing ngarsane Rama kita, Rama kita tumuli nimbali dheweke saka ing gunung mau, pangandikane: “Kandhakna marang turune Yakub, lan critakna marang wong Israel: 4Kowe wis padha nyipati apa kang wis Daktindakake marang Mesir, lan anggonKu nggendhong kowe kaya ing suwiwine manuk garudha, sarta anggonKu nggawa kowe sowan marang ngarsaKu. 5Mulane saiki, yen kowe padha gelem ngestokake dhawuhKu kanthi temen lan netepi prajanjianKu, kowe bakal dadi kagunganKu kang luwih aji ngungkuli sakabehing bangsa — awit bumi saisine kabeh iku kagunganKu. a a v5 Rama kita nyebut umate dadi “kagunganKu kang luwih aji” — tembung katresnan kang jero, kaya patrape bapak kang ngasihi anake kang kinasih. 6Kowe bakal padha dadi kraton kang kebak para imam kagunganKu, lan bangsa kang suci. Iki tembung-tembung kang kudu kokkandhakake marang wong Israel.”
7Musa banjur bali lan nimbali para tuwa-tuwane bangsa mau, tumuli ngandharake ing ngarepe wong-wong mau sakabehing tembung kang wis didhawuhake dening Rama kita marang dheweke. 8Sakabehe wong padha mangsuli bebarengan: “Kabeh kang wis dadi dhawuhe Rama kita, bakal padha kawula lampahi.” Musa banjur ngaturake aturane bangsa mau marang Rama kita.
9Rama kita tumuli ngandika marang Musa: “Aku bakal rawuh marani kowe sajroning mega kang kandel, supaya bangsa iki padha krungu nalika Aku ngandika karo kowe, sarta supaya padha percaya marang kowe ing salawas-lawase.” Musa banjur ngaturake aturane bangsa mau marang Rama kita. 10Rama kita tumuli ngandika marang Musa: “Maranana bangsa iku, sucekna ing dina iki lan sesuk; konen padha ngumbah sandhangane. 11Padha dikianteng ing dina katelu, awit ing dina iku Aku bakal tumedhak ing Gunung Sinai ana ing sangarepe mripate sakehing bangsa. 12Gawea wates kanggo bangsa iku ing saubenge, kandhakna: ‘Padha ngati-atia, aja munggah ing gunung mau lan aja ndemek sikile. Sing sapa ndemek gunung iku, mesthi kudu kaukum pati.’ 13Ora kena ana tangan kang ndemek dheweke — dheweke kudu kabenturan watu utawa kapanah. Dadia kewan, dadia manungsa, iku ora kena urip. Samangsa swarane sungu wedhus wis muni dawa, wong-wong mau lagi kena munggah ing gunung mau.”
14Musa banjur tumedhak saka ing gunung marani bangsa mau, nucekake wong-wong mau, lan wong-wong mau padha ngumbah sandhangane. 15Musa banjur ngandika marang bangsa mau: “Padha dikianteng ing dina katelu; aja padha nunggal turu karo bojomu.”
16Ing esuke, dina katelu, tumuli ana gludhug lan kilat, sarta mega kang kandel nglimputi gunung mau, lan swara kalasangka kang banter banget, nganti sakehing wong ing pataruban padha gumeter. 17Musa banjur nuntun bangsa mau metu saka ing pataruban methukake Rama kita, wong-wong mau tumuli padha ngadeg ing sikiling gunung. 18Gunung Sinai kebak kebul, awit Rama kita wis tumedhak ing kono sajroning geni. Kebule mumbul kaya kebuling pawon, lan gunung mau kabeh gonjang-ganjing banget. 19Nalika swarane kalasangka saya suwe saya banter, Musa banjur matur, lan Rama kita paring wangsulan marang dheweke kanthi swara gludhug. 20Rama kita tumedhak ing Gunung Sinai, ing pucuking gunung, Rama kita tumuli nimbali Musa supaya munggah menyang pucuking gunung; Musa banjur munggah.
21Rama kita tumuli ngandika marang Musa: “Tumuruna, elingna bangsa iku supaya aja padha nerak wates arep ndeleng Aku, awit yen mangkono akeh kang bakal padha mati. 22Semono uga para imam kang arep nyedhaki Aku kudu padha nucekake awake, supaya Aku aja nganti ngrabasa wong-wong mau.”
23Musa banjur matur marang Rama kita: “Bangsa punika boten saged munggah dhateng Gunung Sinai, awit Paduka piyambak sampun ngelingaken kawula sadaya, pangandika Paduka: ‘Gawea wates ing saubenge gunung lan sucekna.’”
24Rama kita banjur ngandika marang dheweke: “Tumuruna, banjur munggaha maneh karo Harun. Nanging para imam lan bangsa iku aja nganti padha nerak wates arep munggah marang ngarsaKu, supaya Aku aja nganti ngrabasa wong-wong mau.”
25Musa banjur tumedhak marani bangsa mau lan ngandhakake marang wong-wong mau.