Urang Israil Dugi ka Sinai
Di Sinai, Rama urang ngandika yen Mantenna geus ngagandong maranehna dina jangjang garuda sarta mawa maranehna ka Mantenna, tuluy nawarkeun hiji perjangjian: jadi banda pusaka anu dipikaasih, karajaan imam-imam. Jalma-jalma marandi sarta ngadagoan tilu poe, sarta gunung oyag ku seuneu, haseup jeung tarompét anu sorana beuki tarik.
19 1Dina bulan katilu sanggeus urang Israil kaluar ti Mesir, dina poe eta keneh, maranehna narepi ka gurun keusik Sinai. 2Maranehna arindit ti Repidim, narepi ka gurun keusik Sinai, tuluy masanggrahan di dinya; urang Israil masanggrahan di hareupeun gunung.
3Musa unggah ka Rama urang, tuluy Rama urang nyaur anjeunna ti gunung, dawuhan-Na, “Kieu bejakeun ka turunan Yakub, tetelakeun ka urang Israil: 4Maraneh geus narenjo naon anu dipigawe ku Kami ka Mesir, kumaha Kami geus mangku maraneh dina jangjang heulang sarta mawa maraneh ka Kami. 5Ayeuna, lamun maraneh enya-enya ngagugu kana timbalan Kami sarta nyekel perjangjian Kami, maraneh bakal jadi pusaka Kami anu kaasih ti antara sakumna bangsa — sabab sakuliah bumi teh kagungan Kami. a a v5 Rama urang nyebat umat-Na “pusaka anu kaasih” — ungkara kanyaah anu jero, sakumaha hiji rama nyaah ka putra anu dipikaasih. 6Maraneh bakal jadi karajaan para imam kagungan Kami, hiji bangsa anu suci. Kitu pilahir anu kudu diucapkeun ku maneh ka urang Israil.”
7Tuluy Musa datang, nyaur para kokolot bangsa eta, sarta nerangkeun ka maranehna sagala pilahir anu geus dititahkeun ku Rama urang ka anjeunna. 8Sakabeh jalma ngajawab bareng, “Sagala rupa anu didawuhkeun ku Rama urang baris dilakonan ku abdi sadaya.” Tuluy Musa ngahaturkeun deui ucapan maranehna ka Rama urang.
9Rama urang ngandika ka Musa, “Kami rek nyumping ka maneh dina mega anu kandel, supaya jalma-jalma ngadarenge waktu Kami ngandika ka maneh, sarta percaya ka maneh salalawasna.” Tuluy Musa ngahaturkeun ucapan jalma-jalma ka Rama urang. 10Rama urang ngandika ka Musa, “Indit ka jalma-jalma, sucikeun maranehna poe ieu jeung isukan; sina maranehna nyeuseuh papakeanana. 11Kudu tarapti dina poe katilu, sabab dina poe eta Kami rek lungsur ka Gunung Sinai hareupeun panon sakabeh jalma. 12Jieun wates pikeun jalma-jalma di sakurilingna, bejakeun kieu, ‘Sing ati-ati, ulah unggah ka gunung atawa nyabak sisina. Sing saha anu nyabak gunung tangtu bakal dipaehan.’ 13Teu meunang aya leungeun anu nyabak ka manehna — manehna kudu dibaledogan ku batu atawa dipanah. Boh sato boh jelema, kudu paeh. Lamun tanduk domba disada panjang, kakara maranehna meunang unggah ka gunung.”
14Tuluy Musa lungsur ti gunung ka jalma-jalma, nyucikeun maranehna, tuluy maranehna nyaresuh papakeanana. 15Tuluy anjeunna ngalahir ka jalma-jalma, “Kudu tarapti pikeun poe katilu; ulah campur jeung istri.”
16Dina isuk-isuk poe katilu, torojol aya gugur jeung kilat, mega anu kandel nutupan gunung, sarta sora tarompet anu tarik pisan nyababkeun sakabeh jalma di pasanggrahan ngadegdeg. 17Musa nungtun jalma-jalma kaluar ti pasanggrahan pikeun mendak Rama urang, tuluy maranehna narangtung di suku gunung. 18Gunung Sinai pinuh ku haseup, sabab Rama urang lungsur ka dinya dina seuneu. Haseupna ngelun kawas haseup tina tungku, sarta sakabeh gunung oyag kacida tarikna. 19Sabot sora tarompet beuki lila beuki tarik, Musa sasauran, tuluy Rama urang ngawaler anjeunna ku sora gugur. 20Rama urang lungsur ka Gunung Sinai, ka puncak gunung, tuluy Rama urang nyaur Musa unggah ka puncak gunung; Musa oge unggah.
21Rama urang ngandika ka Musa, “Turun, sarta elingan jalma-jalma supaya ulah nerjang wates seja nenjo Kami, bisi loba anu paeh. 22Para imam anu daratang nyaketan Kami oge kudu nyucikeun maneh, bisi Kami murka ka maranehna.”
23Musa unjukan ka Rama urang, “Jalmi-jalmi teu kenging unggah ka Gunung Sinai, margi Gusti ku anjeun parantos ngelingan abdi sadaya, dawuhan-Na, ‘Jieun wates di sakuriling gunung sarta sucikeun.’”
24Rama urang ngandika ka anjeunna, “Turun, tuluy unggah deui jeung Harun. Ulah nepi ka para imam jeung jalma-jalma nerjang wates seja unggah ka Kami, bisi Kami murka ka maranehna.”
25Tuluy Musa lungsur ka jalma-jalma sarta nerangkeun ka maranehna.